Huis Der Rechten

Column

05 november 2017
Artikel
Auteur(s): Romy Schneiderlin
Dagboek van een student.

Dagboek.

Ik hoef jou niet meer lief te noemen! Raad eens wie er naast mij ligt?

Gisteren in de pauze tussen twee colleges, stond ik met Lore op de gang te wachten. Ze lijkt geaccepteerd te hebben dat we bij elkaar horen tijdens de lesuren en gaat eigenlijk altijd naast me zitten. Nu stonden we dus voor de deur van het volgende college, en iemand naast ons had het met een vriend over de serie ´Dear White People´ en dat het toch overdreven was om witte mensen een schuldgevoel te geven omdat ze wit zijn. Lore was met haar voeten aan het schuifelen, toen ze plotseling tegen die jongen zei dat witte mensen een beetje zoals de kinderen van beroemdheden zijn: ze hebben er zelf niet voor gekozen, maar kunnen wel zelf kiezen hoe ze met hun erfenis omgaan.

Ik keek hoe ze, al gebarend, de discussie voerde met hem. Hij had er duidelijk geen zin in, maar zij kreeg weer die pasgewassen stralendheid, dat frisse en blozende. Ze was aan het winnen. Waarom zo iemand pharma doet en dan naast mij gaat zitten, ik weet het niet.

Gisteravond ging ik met een fakbartocht mee, we stonden in het HDR met al die suffe andere eerstejaars (allemaal Laurensen en Romy’s dus) en maar een paar toffe, oudere jongens. De anderen waren aan het klagen over de muziek maar ik vond die domme schijven wel plezant. Als we thuis uitgaan, dansen we daar toch ook meestal op?

het lijkt wel een kermisattractie

Lore kwam binnen, net toen ze verder wilden gaan, maar wij zijn samen gebleven. Ze had geen zin in de groep, fluisterde ze.

We hadden net pintjes gehaald toen iemand aan de toog vroeg of we ook jenever wilden. Hij was heel lang, en blond, en leek op Willem. Ik denk dat hij wel drie keer heeft besteld, terwijl hij steeds naar Lore bleef kijken, maar ik weet het wel als ik moet stoppen dus liet mijn jenever gewoon telkens op de grond vallen. In discussies is Lore degene die weet hoe het werkt, maar hier ben ik haar de baas. Ze keek me vragend aan terwijl ze het derde shotje naar haar mond bracht. Lore, die kleurrijke Lore, die jenevershotjes drinkt: het lijkt wel een kermisattractie.

Ik denk dat het na de derde was dat hij vroeg of we met elkaar gingen muilen.

Lore zei nee terwijl ik ‘ja hoor’ stamelde, en toen lachte ze. Ik heb ook maar gelachen en nog meer jenevers gehaald. Toen ik terugkwam was de net-niet-Willem op een paar andere meisjes afgestapt, dus we stonden weer alleen, samen. Ik heb een paar keer een mopje gemaakt over het muilen, en meer jenevertjes gehaald, tot zij het als grap ook wel een goed idee vond. Aan het eind van de avond wilde ze niet alleen naar huis. Ik denk dat ik dat allemaal uit mijn tenen haalde, want met jongens ben ik nooit zo handig. Er was nog altijd niets gebeurd, maar onderweg leunde ze half van dronkenschap tegen me aan en ik rook een vleugje shampoo, iets met munt of eucalyptus. Ze hoefde geen pyjama te lenen, zei ze, dus ze had alleen haar ondergoed aan en ik voelde steeds haar huid als het dekbed wat omhoog ging. Ik weet niet of zij het doorhad, omdat ze niet zo helder meer was, maar ze legde haar hand over me heen. Ik kon bijna niet meer ademhalen toen ik mijn onderarm tegen die kleine vingers vleide. Ze wiebelde ermee. Was het expres? Ik heb me omgedraaid, naar haar toe. We lagen borst tegen borst, ademteug tegen zucht, met kriebelende haren rond onze gezichten. Ze wreef die wiebelvoeten weer langs elkaar. Je weet toch wat dat betekent, dagboek, als een meisje haar voeten warm probeert te wrijven?

Gerelateerde Artikels

Mijn eerste stappen in Leuven

04 oktober 2017
Artikel

Van Peizegem naar Leuven

26 september 2017
Artikel

Opinie: Dagen zonder vrees

18 april 2017
Artikel

Theo Francken Simulator 2016

19 december 2016
Artikel

Collectieve zelfverminking

19 november 2016
Artikel