Ik zei nee en legde af

Dagboek van een student

02 mei 2018
Artikel
Auteur(s): Daan Pohlman
Lillian staat een omelet te bakken en lachend mee te zingen met Carly Rae Jepsen. Ondanks de hoofdpijn moet ik ongedwongen glimlachen.

's Ochtends word ik wakker met barstende hoofdpijn. Blijkbaar was het laatste shot gisteren toch niet het beste idee. De zon schijnt verblindend in mijn ogen. Ik sta op en slenter halfwakker naar de keuken. Lillian staat daar een omelet te bakken en lachend mee te zingen met Carly Rae Jepsen. Ondanks de hoofdpijn moet ik ook ongedwongen glimlachen. Lillian is volledig het tegenovergestelde van Laura.

Mijn gedachten vloeien terug naar december 2016 toen ik Laura ontmoette. Toen was ik ook in een donkere plaats na de dood van mijn broer. Ik ontmoette Laura per toeval in het Erasmushuis. Het was liefde op het eerste gezicht, maar ik had pas te laat door wie Laura was - als persoon dan. Een echte femme fatale die plezier vindt in de pijn van anderen. Het was de meest bizarre, meest onvoorspelbare en tot nu toe gelukkigste tijd van mijn leven. Ik wist nooit wat ze ging doen en ik raakte er verslaafd aan. Maar ja, geachte lezer, liefde kan soms zo zijn. Het is een drug, erger dan wat dan ook. En dan, op een dag was ze vertrokken en wist ik niet wat te doen. Ik was kapot, vernietigd, aan diggelen geslagen door mijn perfecte duivel.

Nu sta ik te kijken naar Lillian in haar overmaatse t-shirt en haar ros haar dat brandt in de ochtendzon. Ik ben gelukkig en dit keer oprecht. Ze geeft me energie, ze is de vlam van mijn leven. Mijn vuurmuze. Als ik naar haar kijk dan lijkt alles zo duidelijk en zo helder. Ik kan nu de wereld aan, zolang ze bij mij blijft.

Dit werd gisteren duidelijker dan ooit, toen Laura me opbelde. Ze zei dat ze spijt had van wat ze gedaan had en vroeg of ik naar haar kot wilde komen, om op een rationele manier te bespreken wat er gebeurd was. Ik wist dat dit slecht ging aflopen - meer voor mij dan voor haar. Ik wist dat mijn relatie met Lillian zoiets niet zou overleven. Waarom zou ik wat ik nu heb opgeven om terug te keren naar een hel gevuld met pijn en gelach en zoveel slechts? Ik zei nee en legde af. Lillian was veel te belangrijk voor mij.

In de avond zet ik me achter de schrijftafel, die uiteindelijk geen puinhoop is. Dankzij mijn relatie met Lillian heb ik mijn leven een beetje in orde kunnen brengen en de nu keurig uitziende tafel, die voordien al sinds december niet werd opgeruimd, is daar misschien wel het beste bewijs van. Achter mij knispert de kachel – een beetje te warm voor deze tijd van het jaar, maar ik kan ermee leven. De hoop brieven naar Laura liggen daar nog en ik word boos door er zelfs maar naar te kijken. Ik smijt ze op het vuur en kijk hoe de papieren langzaam verkleinen tot er niets van overblijft behalve vlokken as. Dit is mijn verleden en het is achter mij; de toekomst ziet er glashelder uit, net zoals de shotglazen die zorgden voor de verschrikkelijke hoofdpijn van vanochtend. Ik zet me achter mijn tafel en begin te typen aan mijn proefwerk. De woorden vloeien vanzelf op een blad, een niet te stuiten rivier van gedachten, zinnen en woorden.

Tegen de tijd dat ik stop is het al ver na middernacht. Ik zet mijn computer af, leg wat muziek aan en stap langzaam naar het open raam. De shuffle-functie van mijn Ipod geeft me het laatste album dat ik luisterde, ironisch genoeg een van Laura’s favorieten, Sleeping with Ghosts van Placebo. Goodbye the ashtray girl, forbidden snowflake. Laura was mijn ashtray girl. Nu was ze weg, voor eeuwig en altijd. Ik had Lillian. Ze is perfect en kijk, misschien heb ik zelfs een toekomst met haar. Ja, ik heb de ware gevonden. Uiteindelijk.

Gerelateerde Artikels

Het vuur en de pissebed

10 april 2018
Artikel

Kleine dagen

28 februari 2018
Artikel

Eind goed, al goed

13 februari 2018
Artikel

Alles komt goed

12 december 2017
Artikel