Recensie: The Waddle Show; a counteract

Nel Aerts' expo in M staat wankel

28 October 2019
Recensie
Auteur(s): Iris Verstraeten
Op donderdag 24 oktober verwelkomde Museum M de nieuwe tentoonstelling van jonge kunstenares Nel Aerts. Tussen speelsheid en een prachtig kleurenpalet is - en blijft - het zoeken naar méér.

Wie Museum M de komende maanden bezoekt, zal ongetwijfeld ook een knalroze portaal in de vorm van een slangenbezweerder passeren. Helaas vormt die niet de toegang tot Alice's wonderland, wel tot Nel Aerts' nieuwste solotentoonstelling The Waddle Show; a counteract. Al is een vergelijking tussen deze twee vreemde werelden ook niet zó vergezocht: in beide ga je op een queeste vol nonsensfiguren waar je niet veel wijzer van wordt.

Nog voor je de ruimte binnengaat, kondigt een enigmatisch gedicht al aan wat je van de tentoonstelling kan verwachten. Slangenbezweerders en ingekerfde tranen komen er zeker aan te pas, maar de 'sterke symbolische waarde' die Aerts in deze expo belooft, drinkt eerder als slappe koffie. Het geheel voelt vrij geforceerd aan door de nietszeggende titels en het gebrek aan duiding bij de werken. De jonge Aerts bevindt zich klaarblijkelijk middenin een zoektocht naar artistieke identiteit. Gelukkig overspoelt een gezonde dosis humor de expo, zodat een glimlach hier en daar zeker om de lippen krult.

Hoewel de Turnhoutse kunstenares zich doorgaans niet beperkt tot één medium, lijkt ze in de huidige tentoonstelling te focussen op haar schilderkunst – enkele sculpturen en fascinerende schetsen buiten beschouwing gelaten. Aerts' schilderijen katapulteren de toeschouwer meteen naar een bevreemdende vormenwereld. De personages zijn simpel en abstract, de kleuren fel. Door deze combinatie doen haar werken erg kinderlijk en speels aan. 

Toch zorgen enkele grote ogen met bedroefde blikken ook voor een vleugje melancholie in de zaal, wat een interessant contrast met zich meebrengt. Naast schetterend roze en rode oppervlakken kiest Aerts ook heel bewust voor een aantal schilderijen in uitsluitend grijs- of bruintinten. Helaas dankt een van die laatste zijn sterke symbolische waarde vooral aan de gelijkenis met het 'lachend kakske' dat de voorbije maanden zijn opmars maakte.

Aerts' schilderijen katapulteren de toeschouwer meteen naar een bevreemdende vormenwereld

Wat wel kan intrigeren, is de keuze in de opstelling van een aantal werken. Zo zet de kunstenares bestaande contrasten tussen haar werken graag in de verf. Een groot paneel met de onheilspellende titel Into the Abyss siert de muur naast een piepklein paneeltje met de frivole naam IJskar Man. Niet alleen de namen van de werken, maar ook hun kleuren contrasteren. Het onheilspellende schilderij bestaat uit knalroze, rode en blauwe tinten, terwijl de mini-ijskarman enkel wit en vuilblauw krijgt. Ook hangen twee werken met Aerts' geliefde slangenmotief, Die Schlangenbeschwörerin en Welcome To The World Of The Snake Charmer, recht tegenover elkaar als waren ze probeersels voor een toekomstig überwerk.

Tenslotte kronkelt middenin de ruimte het zelfverklaarde hoogtepunt van de tentoonstelling: een reusachtige slangeninstallatie gehuld in kleurrijke lappen stof. Het beest doet dienst als podium voor een nieuwe reeks ready-made sculpturen uit allerhande mokken, soepkommen en theepotten. Aerts doopte de keramieken constructies zeer toepasselijk Waddle Works  ('waggelwerken'), aangezien de minste ademtocht ze in gruzelementen zou doen vallen. Op die manier moet de installatie verwijzen naar het nemen van risico's en de mogelijkheid tot falen. Al blijft de vraag hoe erg het nu écht zou zijn als de kunstenares binnenkort haar porseleinen Pinokkio na een val bijeen moet vegen.

Nog tot 15 maart 2020 kan je de expo The Waddle Show; a counteract bezoeken in Museum M, gratis voor studenten met cultuurkaart.