Recensie: UUR KULTUUR Warhola

Intergalactische tunes in Het Depot

14 October 2019
Recensie
Auteur(s): Marie-Lore Dolmans
UURKULTUUR blaast 10 kaarsjes uit. Om dat te vieren konden studenten met cultuurkaart gratis naar Het Depot voor een concert van Warhola, dat z'n debuutalbum 'YOUNG LOVING' voorstelde.

Ruby Grace beet de spits af. De veelbelovende Hasseltse zangeres werd al opgepikt door Studio Brussel en Pukkelpop en verzorgde nu het voorprogramma van Warhola. Haar stijl is een mix van electropop en soul met een stevige dosis kitsch, die heel aanwezig was op het projectiescherm met beelden van zeemeerminnen en blikken tomatensoep. Jammer genoeg zorgde de combinatie daarvan met veel verschillende lichtkleuren eerder voor hoofdpijn dan voor sfeer.

De zangeres heeft een dijk van een stem. Daarom was het des te jammer dat die overstemd werd door de bas en de lyrics onverstaanbaar in het niets opgingen. Misschien is dat ook de reden waarom het publiek pas bij het laatste nummer volledig mee was. Hoewel Ruby Grace overduidelijk een opkomend talent is, kon haar live optreden ons niet volledig overtuigen.

Door de hysterische projecties van Ruby Grace kon het contrast niet groter zijn met de sobere set van Warhola. De typische witte outfits van de muzikanten en de zwarte Warhola-letters op een witte achtergrond bevestigden die sereniteit. Warhola nam een vliegende start met Limit en kreeg de zaal meteen mee. We waanden ons even in een andere, mooie, dansende plek in het sterrenstelsel. Stemvervormers en blauw licht op de witte pakken versterkten dat intergalactische gevoel alleen maar.

In stijgende lijn speelde Warhola verder en we leken de piek van de show te naderen tot de dansvibes onderbroken werden door Sportkar. Oliver Symons raakte ons, maar de plotse overgang van een paar erg dansbare nummers naar een rustig, intiem liedje was te bruusk.

Later in de show gebeurde hetzelfde. Na het energieke Promise verliet de band abrupt het podium en pas enkele minuten later verscheen Oliver helemaal alleen met het aangrijpende Summer. Gelukkig sloot Warhola af met het dynamische Look at me en konden we met een vertrouwd Warhola-gevoel naar huis.

Warhola stelde zeker niet teleur. De performance was sterk, Symons' stem zuiver en het space-gegeven een must. Enkel de volgorde van de set kon coherenter. Maar voor een knaller van een show zien we zo’n futiliteit graag door de vingers.