Soundcheck: Eliza And The Bears | Poldoore

Over pubersnorretjes, wasverzachter en foute saxofoons

25 april 2016
Recensie
Het is bijna overweldigend, die gigantische berg platen die maandelijks op de wereld worden afgestuurd. In Soundcheck proberen we voor u het kaf van het muzikale koren te scheiden.

Eliza And The Bear: afkooksel van wat ooit verfrissend was

Je kan je het kwintet dat Eliza And The Bear is zo voorstellen: lieve jongens, debardeurs netjes gestreken en haren gekamd. Maar geef toe: dat is zelden iets wat je zoekt in muziek. Rockmuzikanten hoeven niet altijd beren met gigantische baarden te zijn, maar bij Eliza And The Bear is zelfs nog geen pubersnorretje te ontdekken. Wat de band op zijn debuut te bieden heeft, sluit spijtig genoeg naadloos aan bij het ietwat clichématige beeld dat we hierboven schetsten.

De groep trekt voortdurend de grote trukendoos der hitparades open. Dat betekent: stadionriffjes, handklapmomenten, de occasionele "aaah" en uitbundige blazers. Where Have You Been, Lion's Heart, Upon The North,… de ene song is nog voorspelbaarder dan de andere, tot de plaat gewoon een karikatuur van zichzelf wordt.

De groep trekt de grote trukendoos der hitparades open

Elk nummer is een kopie van het vorige en zo sleept de plaat zich veertig ellenlange minuten voort. Met Oxygen is het dan toch nog heel even de oren spitsen. Bijna had de band hier een volwassen song neergepend. Dat de gitaarpartij een rechtstreeks kopie van Foals is, helpt om even de illusie op te houden.

Dit is wat er gebeurt als je over een genre dat ooit fris was - de folkrock van bijvoorbeeld Fleet Foxes - kilo's wasverzachter gooit en zo bij een flauw afkooksel uitkomt. Wie dacht dat Mumford & Sons dat geluid al genoeg gemolesteerd had: Eliza And The Bear springen nog over die lat. Wij hebben naar een goede song gezocht, maar hebben hem niet gevonden.

The Day After (Poldoore): richtingloze trip van foute klanken

Ook The Day After van Poldoore maakt helaas weinig indruk. Op de plaat gooit de Leuvenaar veel verschillende invloeden bij elkaar, maar komt zo vooral uit bij een richtingloze plaat die uit elk genre enkel de ongevaarlijke of voorbijgestreefde elementen plukt.

Songs zoals Hard to Forget of Reason Why zijn weinig spannend en vrij vergeetbaar. Er is daarbij ook een vervelende saxofoon die constant opduikt en die het gladste van de jaren '80 in herinnering brengt, vooral in Midnight In Saigon. Corn Syrup bezwijkt dan weer onder een te grote hoeveelheid cocktailjazz en No Face bevat pseudo-spannende gitaarlijntjes die met Darkside willen meespelen, maar daarvoor toch te weinig eieren hebben gegeten.

Poldoore is helaas nog niet onmisbaar

This Road is dan weer rechttoe rechtaan reggae. Hoewel het resultaat zeker niet slecht is, ontgaat ons de relevantie binnen het grotere geheel een beetje. Voor zover je van een geheel kan spreken. In een tijd waarin zeker ook in België zoveel spannende elektronica-artiesten te vinden zijn, is Poldoore (helaas) nog niet onmisbaar.

A Higher Intelligence, dat ons wél doet wegdromen naar de zomermaanden, toont echter dat Poldoore wel degelijk wat in zijn mars heeft. Zolang hij zich maar concentreert en de al te foute geluidjes thuis laat. Als hij zich focust en volgende keer geen plaat aflevert die te veel kanten opspringt, kan hier misschien nog iets moois uit voortvloeien.

Eliza And The Bear is een folkpop band bestaande uit vijf Londense vrienden. Hun naam haalden ze bij een dichtbundel van Eleanor Rees.

Poldoore is een jonge Leuvense elektronica-artiest die nu al enkele albums lang de zomer op plaat probeert te persen.

Gerelateerde Artikels