Waarom Jezus aan een paal stierf. Een portret: Andrei Dektyaryov

Ook God woont in Leuven - ex-jehova en oecumenisch gelovige

16 november 2018
Profiel
‘Goedendag, wij komen ons geloof verkondigen’. Wie een deurbel bezit, klinkt deze uitspraak vast niet onbekend in de oren. Maar wat valt er meer te vertellen over Jehovah's Getuigen?

Andrei Dektyaryov, zoon van twee Russen, werd geboren in Kazachstan, een voormalige republiek binnen de strikt atheïstische Sovjet-Unie. Het verbod op religieuze diensten zorgde voor een enorme levensbeschouwelijke leegte en veel mensen misten een houvast in hun leven. Een Bijbel op zak hebben, was illegaal. Het is in die context dat zijn moeder aan de praat raakte met twee Getuigen van Jehova aan haar deur. ‘Ze vertelden dat er een Nieuwe Wereld zou komen en in dat idee vond mijn moeder steun.’ De  Getuigen van Jehova wisten duidelijk te charmeren, want vele jaren later zijn Andrei’s ouders toegewijde leden van de Russische Jehovah-gemeenschap in België.

Een andere blik op het geloof

Zelf nam Andrei tot zijn twaalfde deel aan de diensten, maar in zijn tienerjaren verloor hij de voeling met het geloof. ‘Ik had als tiener veel minder vrijheid dan mijn leeftijdsgenoten. Als je op die leeftijd in zo’n dienst twee uur moet zitten luisteren naar hoe je als iemand je slaat de andere wang moet aanbieden, voelt dat alsof je je zwak toont. Ik wilde dat niet.’ 

Andrei leert een katholieke vriend kennen die hem een andere blik biedt op de Bijbel en hij gaat zelf op onderzoek uit. ‘Dat gaf me een veel beter inzicht in de Bijbel. Toen ik er bovendien achter kwam dat de Getuigen van Jehovah pas in de 18de eeuw zijn ontstaan, vroeg ik me af waarom die vertakking van het christendom eigenlijk bestond, terwijl het christendom zelf eigenlijk al zo goed is.’ 

'Als je op die leeftijd in zo’n dienst twee uur moet zitten luisteren naar hoe je als iemand je slaat de andere wang moet aanbieden, voelt dat alsof je je zwak toont'

Momenteel beschouwt Andrei, die Religiewetenschappen gaan studeren is, zichzelf eerder als een oecumenisch gelovige, die alle raakpunten tussen de drie Abrahamitische godsdiensten probeert te verbinden. ‘Ik vind het ook veel aannemelijker om te geloven in alles wat de islam, het christendom en het jodendom gemeenschappelijk hebben dan in die kleine verschillen tussen de drie.’

Verspreid het Woord

Jehovah’s Getuigen zijn een soort splintergroep van het christendom die een andere interpretatie geven aan de Bijbel, een striktere lezing. De Jehovah-vergaderingen bestaan uit lezingen van Getuigen die hun interpretatie met de gemeenschap delen. Waar Jezus volgens de christenen aan een kruis stierf, was dit volgens de Jehovah’s aan een ordinaire paal. 

Die verschillende interpretaties vertalen zich ook in de praktijk. In de Bijbel staat dat je geen bloed van een ander mag opnemen, dus bloedtransfusies zijn de facto verboden. In de Bijbel vraagt Jezus aan zijn getuigen het woord van God te spreiden, dus is dat wat de Jehovah’s Getuigen letterlijk doen. ‘Mensen zijn niet blind voor wat er in de wereld gebeurt, en dat is niet altijd zo positief. Jehova’s Getuigen willen dat de mensen echter zien en weten dat er een Nieuwe Wereld komt. Wanneer die Nieuwe Wereld er is, zullen het immers enkel de echte gelovigen zijn, zij dus, die de Tijd des Oordeels doorstaan.'

'Vergeving is er enkel als je echt smeekt om vergiffenis en aan de hand van daden kan aantonen dat je veranderd bent'

Toch zijn de Jehova’s niet noodzakelijk de sekte die veel mensen erin zien. Het is eigenlijk een open gemeenschap met een gesloten visie op de Bijbel. ‘Jehovah is niet gesloten in die zin dat het één bepaalde groep is die niet praat met andere mensen. De vergaderingen staan open voor iedereen, als nieuw lid wordt je verwelkomd en voel je je meteen thuis. Ze zijn eerder gesloten op vlak van eigen keuzes maken. Je wordt verondersteld te gehoorzamen aan de Bijbel. Doe je dat niet of gebeurt er iets slechts - laat ons zeggen dat je drugs hebt gebruikt en je gaat naar iemand in de gemeenschap toe om dat op te biechten - dan kan je meteen uitgesloten worden. Dat is dan zo extreem dat er ook niet meer met jou gepraat wordt. Vergeving is er enkel als je echt smeekt om vergiffenis en aan de hand van daden kan aantonen dat je veranderd bent.’

Dura lex... sed lex

Jehovah’s vieren geen Kerst, Nieuwjaar of Sinterklaas, maar ook geen verjaardagen. ‘Als kind vierde ik mijn verjaardagen alleen, vanaf mijn achttiende met vrienden. Op school mocht ik geen traktaties aannemen voor de verjaardagen van klasgenoten, of snoep voor Sinterklaas. Dat heeft voor een kind wel een impact. Wat niet wil zeggen dat ik daar niet tegen gezondigd heb, natuurlijk...’ Zijn kinderen zou Andrei laten proeven van alle religies en hen aanmoedigen op onderzoek uit te gaan naar wat bij hen past, net zoals hij heeft gedaan. ‘Al denk ik dat mijn ouders wel hun Jehovah-stempel op de opvoeding zouden proberen drukken.’

'Op school mocht ik geen traktaties aannemen voor de verjaardagen van klasgenoten, of snoep voor Sinterklaas'

Geloof is wel een discussiepunt tussen Andrei en zijn moeder. ‘We kunnen eindeloze discussies hebben over hoe Jehovah’s de Bijbel interpreteren. Onlangs vertelde ik mijn moeder dat ik graag voor de kerk zou trouwen. Zij zei dat ze dan niet zou komen.’ 

Ook de twee broers van Andrei stapten van het Jehovah-geloof af. ‘Mijn moeder heeft in Jehovah iets gevonden wat haar ziel verlicht en dat wilde ze doorgeven aan haar drie zoons. Ik begrijp wel dat het voor haar moeilijk is om te zien dat het voor ons niet hetzelfde betekent als voor haar.’ Al wil dat niet zeggen dat ze daardoor een minder hecht gezin vormen. 

Gerelateerde Artikels

Beestachtig of onontbeerlijk?

13 december 2018
Profiel