Van jaargang 18 tot en met jaargang 21, vier jaar ben ik fotograaf/fotoredacteur, zeg maar chef-Doka geweest bij Veto. Want Veto had toen nog een doka. Digitale camera's moesten nog uitgevonden worden, scanners bestonden nog maar amper maar niet in de 's Meierstraat. De meeste Veto-fotografen werkten zoals ik nog niet eens met autofocus. Het was een kwestie van zuinig filmpke oprollen van de 30 meter bulkfilm die Veto kocht. Zuinig foto's maken.
In het pikdonker de film op de pattersonspoel draaien en in de ontwikkeltank steken. Een verdieping hoger in de badkamer een emmer warm water halen. Daarmee de maatbeker ontwikkelaar au bain marie mee op 24 graden te brengen. Twaalf minuten ontwikkelen, een minuut stopbad, tien minuten fixeer, dan nog een keer of zes spoelen, kortom zes sigaretten later kon je zenuwachtig de natte film van de spoel halen en, meestal, opgelucht adem halen. Er stonden negatieven op de film! Het eerste gedeelte was toch al gelukt.
Op zondagavond drukten we de foto's af, dan wisten de lay-outers wat ze nodig hadden (nadat wij hen dat verteld hadden). Eerst een contactafdruk maken, discussieren boven de loep. Foto kiezen, de vergroter instellen, proefstrook maken. In het rode licht drie bakjes, ontwikkelaar, azijn en fixeer passeren, wit licht mag terug aan. Discussieren over de belichting. Afdruk maken, discussieren over het contrast. Nieuwe afdruk maken met hoger contrast filter, de lucht wat doordrukken, rechts wat tegenhouden, en ja we zijn er. De foto kan naar de spoelbak en de droogkast. Tijd voor de volgende. Een zondagnacht in de doka van Veto was tien sigaretten, vijf Palmkes, twintig discussies, waarvan drie bitsig, een pak frieten, pijn aan de ogen, maar tegen het ochtendgloren kleefde de lay-out op de lichtbakken vol foto's.
Naar men mij op school vertelde had ik les op maandagochtend. Maar die vier jaar dat ik bij Veto zat heb ik niet een keer op maandagochtend in de les gezeten. Ach waarom zou ik ook? Bij Veto heb ik veel meer van fotografie geleerd dan op de fotoschool.
Ondertussen werk ik op de fotoredactie van De Standaard, waar al jaren geen donkere kamer meer is. Alles is digitaal, alles moet snel en efficient en automatisch. Maar is dat ook beter? Ja, zeer beslist! U zult mij niet betrappen op vroeger-was-het-allemaal-beter. De analoge fotografie was omslachtig, milieu onvriendelijk en tijdrovend. Ik mis de doka niet! Ik mis alleen een teletijdmachine om zo een zondagavond teruggeflitst te worden en met de oude makkers bij het rode licht de mengeling van azijn, fixeer en nicotine op te snuiven in de doka aan de 's Meierstraat.
Karel De Weerdt