Geslaagde kraak van pand in Lombaardenstraat

"Als ik geen drieënzeventig was, zou ik mee kraken"

Als protest tegen de uitbreiding van parkeerplaatsen aan de Colruyt, kraakte het Sociaal Centrum -- beter bekend als de Leuvense kraakbeweging -- een pand naast de supermarkt. De krakers proberen op die manier iets te doen aan de leegstand in de binnenstad. Het pand stond ook ter beschikking van de jeugd voor allerlei aktiviteiten.

Vorig akademiejaar berichtte Veto (Veto 5,7 en 9, jaargang 25) al uitvoerig over de Leuvense kraakbeweging. In oktober vorig jaar nam een dertigtal krakers de linkervleugel van het Sint-Pietersziekenhuis weer in gebruik. De bewuste vleugel stond al twintig jaar leeg. De bedoeling van de krakers was om er een sociaal centrum uit de grond te stampen en zo hulp te verlenen aan ondermeer vluchtelingen en daklozen. De eigenaars van het gebouw -- het OCMW en de vzw Vereniging Universitair Ziekenhuis -- leidden evenwel prompt een kortgeding in. Overheidsoptreden bleef niet uit: de politie drong zonder huiszoekingsbevel het gebouw binnen en met kamera's namen ze beelden van de krakers. Uiteindelijk werd het pand ontruimd door politie en rijkswacht. Maar het Sociaal Centrum liet het er niet bij en organiseerde een 'stadswandeling', waarbij de krakers de studenten rondgidsten langs de verschillende kraakpanden die er al geweest waren in de stad. "Ideeën ontruim je niet, kraken gaat door", was toen de meest geskandeerde slogan.

De kraken van de afgelopen jaren waren al bij al geïsoleerde initiatieven, waarbij de klemtoon vaak op verschillende aktiepunten gelegd werd. Met de oprichting van het Sociaal Centrum als koepel voor uiteenlopende organisaties, lijkt er voor het eerst in lang weer sprake van een heuse krakersbeweging in Leuven. De kraak van het Sint-Pietersziekenhuis getuigt van de wil om het centrum ook effektief uit te bouwen.

Woeker

Heden houdt het krakerskollektief zich op in de Lombaardenstraat. Het pand naast de Colruyt werd gekraakt om vooral enkele leemtes in het Leuvense jeugdbeleid in te vullen. De krakers stellen dat het jeugdbeleid te veel wordt gezien in funktie van kommersiële doeleinden.Bovendien treedt het stadsbestuur volgens hen veel te paternalistisch op. Alles wat niet verkoopt, wordt geweerd, aldus de krakers. In het Lombaardenpand, een huis met grote ruimtes, willen de krakers een niet-kommersieel alternatief bieden: jonge muziekgroepjes krijgen de kans om zich te tonen. Geen drank aan woekerprijzen, geen boekhouding, geen ledenlijsten en vooral... geen afhankelijkheid van het stadsbestuur. De Marktrock-boycot is hier een voorbeeld van.
De krakers protesteren met hun aktie ook tegen de leegstand. De supermarkt Colruyt wou immers uitbreiden. Een vergroting van het aantal parkeerplaatsen had tot gevolg dat het pand werd gesloopt. Thierry Laenen (kraker): "Heel wat Leuvense huizen staan leeg, vaak om op het eerste zicht onverklaarbare redenen. Er bestaat een schril kontrast tussen die grote hoeveelheid leegstaande huizen en de grote vraag naar betaalbare woningen. Leegstand en verwaarlozing zijn van die kwalen die mensen zich ongemakkelijk doen voelen in hun eigen omgeving en zich à la limite onveilig doen voelen. Het zijn symptomen en gevolgen van de desurbanisatie, een probleem dat een globale aanpak vereist. Zoiets mag je, bijvoorbeeld hier in de Lombaardestraat, niet overlaten aan een supermarkt."

Gul

De bewoners van het kraakpand nodigden de direktie van Colruyt uit. Op vier groezelige stoelen, rond een afgebladerd tafeltje, werd dan een akkoord gesloten: er komt geen noemenswaardige uitbreiding van het aantal autoparkeerplaatsen en het totale aantal wooneenheden op de site zal toenemen. De jongens van de Colruyt waren gul: de krakers mochten in het pand blijven tot de aanvang van de werken.
Tegenover krakers bestaan er veel vooroordelen. In de media worden krakers vaak voorgesteld als 'autentiek krapuul'. Laenen: "De mensen kijken op verschillende manieren naar krakers. Sommigen zien ons als profiteurs. Anderen zien ons als naïeve idealisten. Maar je kan ons ook bekijken als mensen die iets trachten te realiseren, op onze manier dan wel. Om de vooroordelen uit de wereld te helpen, praten we met de mensen uit de buurt en laten we zien dat we aktief bezig zijn met buurtwerking. In buurten zoals hier, de Ridderbuurt en Sint-Maartensdal, waar veel kansarmoede is en leegstand, kunnen we rekenen op de sympathie van de buurtbewoners. Ook oudere mensen komen af en toe een babbeltje slaan met de pandbewoners. Die mensen zijn opgegroeid in wijken waar nog een buurtleven was. Krakers brengen leven in de brouwerij, er komt veel kleurrijk volk langs en er leeft weer iets. Een vrouw zei me dat als ze geen drieënzeventig meer was, ze mee het pand zou kraken. We laten zien dat onze manier van leven best wel interessant is; het is eksperimenteren met leven in gemeenschap. Wij willen niet afhankelijk zijn van huisbazen."
Bart De Schrijver


Inhoud