'Mensen die hun lichaam afstonden ten dienste van de wetenschap,' een eerder onverwacht thema voor een dankviering. Maar wel noodzakelijk vindt de dienst anatomie die het meest gebruik maakt van de gedoneerde lichamen. «Wie zijn leven liefheeft zal het verliezen, wie het haat zal het ten eeuwigen dage behouden,» zegt een stem die door de witte Sint Jan De Doperskerk weergalmt. Het is een lezing die niet bepaald de meest vrolijke uit de Bijbel lijkt te zijn. Voorgaande lezing is de zogenaamde 'wet van de graankorrel' die stelt dat we alleen kunnen bloeien wanneer we ongemerkt in de aarde belanden. Iets minder symbolisch wil dat zeggen dat je totaal verzinkt in de anonimiteit door werkelijk je eigenbelang opzij te zetten, net zoals de vele nobele onbekenden die zelfs hun lichaam weggaven om een goed doel te kunnen dienen. In deze dankviering worden dan ook opzettelijk geen namen vermeld. Dit is ook op vraag van zij die nu herdacht worden.

Verlichting
Het idee van lichaamsdonatie roept bij velen wat vragen op (en niet in het minst bij ons). Decaan van de faculteit Geneeskunde Bernard Himpens schonk verlichting. »Als we over een onderwerp als dit spreken is het misschien niet zo kies om aantallen te vermelden, maar initiatieven als deze zijn inderdaad voor velen die al met het idee speelden een trigger om er serieuzer over na te denken en zich te informeren. Donoren komen overigens uit alle lagen van de bevolking.» Maar niet altijd komt een schenker in aanmerking om bij te dragen tot de ontwikkeling van de wetenschap zelfs als dat in het testament is opgenomen. Wanneer bijvoorbeeld een lichaam na een te lange periode een universitair ziekenhuis bereikt kan het niet aanvaard worden. «Dat komt omdat we het lichaam nog met allerlei producten moeten behandelen, en we kunnen niet het risico nemen dat studenten in contact komen te staan met allerlei onbekende virussen of infecties.»

Anonimiteit
Het al dan niet kennen van de medische achtergrond van de gestorvene is ook de reden waarom men het liefst werkt met lichamen die eerder uit de regio komen. «Het is inderdaad een veel gestelde vraag of studenten op die manier dan onverwachts een bekende op de operatietafel kunnen tegenkomen, maar de anonimiteit van de schenkers is tot nog toe altijd bewaard gebleven. Dit komt omdat we ten eerste nooit namen vermelden, enkel nummers en bovendien wordt de overledene als onderdeel van de voorbereiding op de dissectie helemaal kaalgeschoren. Het is verrassend hoe moeilijk het is om iemand te herkennen».
De viering die al 38 jaar plaatsvindt, wordt georganiseerd door de studenten geneeskunde zelf. «De Sint Jan De Doperskerk van het Oude Begijnhof creëert ook een unieke serene en christelijke sfeer, en dat is net wat wij nodig hebben.» De datum zelf heeft niet echt een symbolische betekenis, «we zoeken eigenlijk gewoon een vast tijdstip dat voor iedereen geldt». Omdat ieder familielid een uitnodiging ontvangt zit de kerk ook ieder jaar helemaal vol.« Het is een mooi zicht om zoveel verschillende mensen bij elkaar te zien. Iedereen die je aanspreekt, heeft zijn eigen verhaal,» verzekert professor Himpens ons nog.

• < Vorige
• Volgende >