The Buzzcocks zaterdag in Het Depot

Een onversneden shot punkrock

Do mind the Buzzcocks, baby. In den beginne was er niets en the Sex Pistols lieten dat ontploffen. Meteen daarna dopen vier onverlaten uit Manchester zich the Buzzcocks. We hebben hier te maken met een vroege Britse punkgroep.

Geert Janssen

Hoe vroeg? Wel, van the Clash is op dat moment nog geen sprake. Van die vier originele onverlaten blijft vlak na het verschijnen van de eerste EP Spiral Scratch enkel frontman Pete Shelley nog over. Hij is de stem, de ziel, het hart en het hoofd van de band. Bezettingswissels worden een constante. Het grootste verlies is Shelley's partner in crime Howard Devoto, die zijn studie filosofie wil afmaken. Zowel Pete Shelley en Howard Devoto zijn pseudoniemen. Dat moest zo in die tijd. Of dacht u dat Joey Ramone, Johnny Rotten en Plastic Bertrand echte namen zijn?

Glorie

Met die EP Spiral Scratch is iets vreemd aan de hand. Liever dan ermee te gaan leuren bij de gevestigde platenfirma's smijten the Buzzcocks hem op de markt via hun eigen New Hormones-label. De heren zijn pioniers van de do it yourself-beweging. Shelley houdt echter niet van uniformiteit en dogmatiek. Al snel tekenen zijn Buzzcocks bij de major United Artists Records. In die tijd kon dat nog zonder voor sellout uitgemaakt te worden. De gloriejaren breken aan. Op nauwelijks twee jaar brengt de band drie klassieke albums en een karrenvracht nog klassiekere singles uit. Shelley breekt met de tabula rasa-mentaliteit van de punk. Hij schrijft songs met kop en staart, met strofes en refreinen, met melodieën en harmonieën. Invloeden zijn the Beatles, the Beach Boys en de glamrockbeweging. Glamrock, lieve kindjes, was de tijd dat Gary Glitter bekend was voor zijn muziek en niet voor zijn internethobby's. The Buzzcocks zijn natuurlijk wel punk, al was het maar omdat die perfecte popsongs bekleed worden met een ijzeren gordijn van snelle, harde, strakke gitaren. Pijlsnel nergens heen zoals ze dat geleerd hebben van the Velvet Underground en the Stooges.

Eenzaamheid

Qua teksten is Shelley ook een Einzelgänger. The Pistols hullen zich in nihilisme en the Clash prediken 'De Revolutie'. Shelley daarentegen schrijft over de liefde, over eenzaamheid, over twijfel. What Do I Get? Why Can't I Touch it? Ever Fallen In Love? Niet toevallig liedjes die een vraag stellen. Dat laatste nummer is Dé Grote Klassieker van the Buzzcocks. Een nummer dat u sowieso kent al weet u het misschien niet. Het is gecoverd door iedereen van Anti-Flag tot Fine Young Canibals en van Of Montreal tot Nouvelle Vague. Het werd gebruikt in Shrek 2 en in het Rock Band-video game. In 1980 is het vet van de soep en geven the Buzzcocks er de brui aan. Punk vernauwde zich tot radicaal linkse of rechtse groepen en aan de vroege hardcore had de melodieuze Shelley al helemaal een hekel. Vanaf 1989 volgen de reünietours met enige regelmaat. Er wordt getourd met Nirvana en Pearl Jam. Dit jaar gaan the Buzzcocks hun eerste twee albums volledig spelen: Another Music In A Different Kitchen en Love Bites. Dat moet zo in deze tijd. Veto geeft drie duotickets weg voor the Buzzcocks op 14 februari. Mailen naar traktatie@veto.be