Filmfirmament

Picnic

De titel van deze film is bijzonder goed gekozen. Een hele film maken over een doodgewone picknick, de Roemeense regisseur Adrian Sitaru deed het. Hij ging er misschien niet volledig mee ten onder, hij zal er evenmin een Oscar mee binnenrijven.

Herlinde Hiele

Het scenario verhaalt over een dagje uit van Mihai en Mihaela. Hij, de goedhartige minnaar - al zou je de potige baardman, afgaand op zijn uiterlijk, daar niet meteen van verdenken - zij, de knappe getrouwde vrouw die niet meteen geneigd lijkt om de zekerheden van haar huwelijk op te geven. Van bij het begin wordt duidelijk dat hun verhouding niet een en al rozengeur en maneschijn is. Het tripje krijgt een onverwachte wending als plots Ana opduikt, een hoertje dat plots voor de wielen van hun auto ligt en de romantische plannen van hun vrije dag grondig in de war dreigt te brengen. Ana's personage maakt gebruik van de hangende spanning tussen de Mihai en Mihaela om hen tegen elkaar uit te spelen, meteen goed voor de enige verhaallijn die het verhaal gaande houdt. De regisseur zoekt constant een zekere kaalheid op, film in zijn puurste vorm, zo u wil, soms associaties oproepend met films à la Lars von Trier. Het enige probleem is dat dan wel een ijzersterk scenario nodig is om de film overeind te houden of zelfs enige glans te geven. Iets wat hier totaal ontbreekt. Het is nochtans wel geprobeerd, zo zijn er een aantal pogingen om aan de hand van symboliek een aantal terugkerende elementen in het verhaal te verwerken, zo is er de '5 lei' die steeds terugkeert of de rode ballon die plots ook als symbool blijkt te fungeren. Alle inspanningen ten spijt blijft het zoeken naar een onderliggend reliëf dat de eerder oppervlakkige verhaallijn in een bredere context zou kunnen plaatsen.
De toon van de film wordt van bij het begin gezet: een nogal traag verloop met een minimum aan acties en veel nadruk op - eigenlijk enkel bestaande uit - de dialogen. Het verhaal is zeer down to earth, met doodgewone personages en zeer menselijke situaties. Gelukkig komt er bij de eindeloze dialogen ook af en toe eens iemand gevat uit de hoek. Het bekvechten en de verwijten die de personages elkaar daarbij naar het hoofd slingeren zorgen zo geregeld voor een humoristische noot. Op de acteerprestaties valt niet veel aan te merken: de acteurs zetten realistische personages neer, al missen die wel wat diepgang. Al bij al slaagt de film er echter nooit in om de klasse van de middelmatigheid te overstijgen. De regisseur gebruikt de camera als instrument om zijn minimalistische manier van werken kracht bij te zetten. Geen mooi gekadreerde landschappen of sfeerscheppende beelden maar een in de hand gehouden camera die constant heen en weer beweegt en die je als toeschouwer de hele tijd in de verschillende perspectieven van de personages duwt. Op sommige momenten zorgt deze cameratechniek zeker voor een versterking van het pure en realistische karakter, op andere momenten word je er gewoon zeeziek van. Ook door de totale afwezigheid van een soundtrack - zelfs voor de aftiteling is geen muziek gebruikt - wordt de kaalheid die de regisseur de hele tijd probeert vast te houden nog eens extra onderstreept.