K.U.Leuven en UCL vieren samen patroonsfeest

Leve de gematigdheid

Terwijl vele studenten zich vorige week uitleefden in zonnige oorden of op biergevulde skireizen was het eveneens feest aan onze Alma Mater. Op twee februari - Maria Lichtmis - vierde de K.U.Leuven, in samenwerking met haar Franstalige zusteruniversiteit UCL, haar jaarlijks patroonsfeest door een aantal eredoctoraten uit te reiken. Voor de achtergeblevenen was er gelukkig ook wat sneeuw die ochtend en zelfs, onder het mom van streekgerechten, bier.

Roel Moeurs

De K.U.Leuven en de UCL groeien al een aantal jaren steeds dichter naar elkaar toe, ironisch genoeg met de viering van 40 jaar Leuven Vlaams. In het kader van het patroonsfeest van dit jaar, besloten de twee universiteiten dan ook om gezamenlijk hun eredoctoraten uit te delen aan vier personen die volgens hun zich meer dan verdienstelijk gemaakt hadden in het bevorderen van multiculturalisme. Want, zo stelde rector Coulie van de UCL het in zijn openingsspeech: "De twee Leuvense universiteiten zetten zich al sinds 1425 in voor deze missie (van multiculturalisme, red.)." Hedendaagse voorbeelden van dienst waren: Marjanne Satrapi, Sari Nusseibeh, Abdullahi Ahmed An-Na'im en Paolo Dall'Oglio. Omdat beide universitaire gemeenschappen deel konden uitmaken van het 'feest' werd de dag in twee gesplitst met eveneens twee academische zittingen (en twee recepties) waarop, u raadt het al, telkens twee eredoctores werden voorgesteld. Of dat was toch de theorie, in praktijk kon elke zitting slechts beschikken over één aanwezige eredoctor. Marjanna Satrapi meldde ziek en Sari Nusseibeh vond het ongepast om als Palestijn gehuldigd te worden op een tijdstip waarop Israël nog maar net haar offensief in Gaza had afgerond.

Boycot

Als eerste op het programma in Leuven stond Sari Nusseibeh, rector van de Al-Quds University. De 50-jarige professor filosofie werd gekozen vanwege zijn medewerking, inzet en standpunten in het Israëlisch-Palestijnse conflict. Sinds jaar en dag pleit Nusseibeh al voor het zogenaamde 'tweestatenmodel', niet omdat dit de juiste oplossing is, maar de best mogelijke, zo verklaarde Nusseibeh in een opgenomen videodankwoord. De gematigde toon, de oproep tot dialoog en het demilitariseren van de Palestijnse maatschappij waren echter ver zoek in zijn videoboodschap. Hij riep daarentegen Europese leiders op om meer druk te zetten op Israël zodat de ongepaste reactie op raketaanvallen zoals de inval in Gaza nooit meer zouden kunnen gebeuren. Violence breeds violence was zijn boodschap en hij demonstreerde dit in zichzelf door eveneens en voor het eerst op te roepen tot een zes maanden durende boycot van Israël. Verder op het programma stond professor Abdullahi Ahmed An-Na'im, momenteel docent rechten in Atlanta en voormalig politiek-religieus gevangene in Soedan. Als volgeling van de Jumhurya-beweging - een religieuze stroming binnen de Islam die pleit voor een humanistische lezing van de Koran - werd hij samen met nog een groep volgelingen in 1983 gearresteerd en gedurende twee jaar zonder aanklacht of proces opgesloten. Nadat hij uiteindelijk vrijgelaten werd, vluchtte hij naar Noord-Amerika.

Verlicht denken

In de internationale gemeenschap behaalde Abdullahi Ahmed An-Na'im vooral faam als directeur van Human Rights Watch en vanwege zijn nooit aflatend pleidooi tegen het invoeren van Islamitische wetgeving en voor het humanisme. "Mensenrechten zijn universeel in het opzicht dat ze voor elke mens gelden. De implementatie van deze rechten gebeurt lokaal." Onder dat motto zette Abdullahi Ahmed An-Na'im het project Rights at home op poten. Een project waarbij zijn verlicht denken een ingang probeert te vinden in kleine moslimgemeenschappen in het hart van Afrika. Met de uitreiking van het eredoctoraat aan An-Na'im zat de voormiddagsessie erop en na een korte receptie in Leuven en een gezamenlijke busrit naar Louvain-la-Neuve, was het de beurt aan de UCL om haar academische zitting, met eveneens slechts één aanwezige eredoctor te houden. De afwezige van dienst was Marjane Satrapi, Iraanse van geboorte, maar voor een groot deel van haar jeugd ook opgevoed in Europa en op de vlucht voor het Iranese regime. Net zoals de voorgaande eredoctores werd Satrapi gekozen en geëerd met een eredoctoraat voor haar inzet om de gemodereerde stemmen in de moslimgemeenschap meer naar de voorgrond te brengen.

Tekenfilm

Marjane Satrapi doet dit door middel van stripverhalen die het, autobiografisch, verhaal vertellen van een jong meisje dat de revolutionaire periode in Teheran meemaakt. De populaire stripverhalen zijn ondertussen eveneens omgezet naar twee langspeelfilms en een tekenfilmserie. Omdat Satrapi ziek was, werd het eredoctoraat door haar man in ontvangst genomen. De laatste van de eredoctores die dag was pater Paulo Dall'Oglio die, eveneens in de Arabische wereld, pleit voor openheid naar andere culturen en meer bepaald voor een Islamitisch-Christelijke dialoog. In de praktijk doet deze kersverse eredoctor dit door middel van een oecumenische gemeenschap in de Syrische woestijn. Een interview met Dall'Oglio kan u lezen in Veto 8 van dit jaar.