Belgian Asociality in Het Depot

"Wat we meemaken zit in onze muziek"

Begin maart brengt Belgian Asociality een nieuwe CD uit met de toepasselijke titel kaBAal. Om hun twintigjarig jubileum te vieren volgt er ook nog een limited edition DVD. Bovendien spelen de heren vrijdag in Het Depot met Funeral Dress. James, de vragenlijst!

Geert Janssen

Veto: De nieuwe CD wordt omschreven als "back to the roots", waren jullie van het juiste pad afgeweken?
Tom Lumbeeck (bas): «We waren zoveel jaar bezig en hadden beter leren spelen. We hadden een nieuwe gitarist met vijf jaar jazzstudio achter de rug. We hebben alles eens geprobeerd: Rammstein-toestanden, ska, reggae en symfonische rock. Dat was geen geheel meer. Dus hebben we gezegd: nooit meer! We zijn dan terug gegaan naar onze eerste vier platen: hardcore, 220 beats per minuut, echt heel strak.»

Bier

Veto: Hoe is het allemaal begonnen?
Lumbeeck: «Wij gingen altijd met groepen als Zyklon A mee naar optredens en die kregen altijd gratis bier. Wij wilden dat ook, wij vieren waren echt goede maten. We gingen altijd samen uit in Keerbergen. In plaats van altijd geld uit te geven, konden we beter gaan optreden.»
Veto: Wat waren de muzikale invloeden toen?
Lumbeeck: «Wij gingen zelf altijd kijken naar groepen als Dirty Rotten Imbeciles en Balthasar Gerards Kommando. Wij zagen daar altijd die anti-houding en werden dat pure negativisme beu. Wij waren niet tegen alles, het draaide om fun. Dat zie je nu nog op het podium: mensen amuseren zich. Ze komen niet naar ons om een boodschap te horen, maar om zich eens goed te laten gaan.»

Begrafenis

Veto: Het nummer Voor De Noele, over een slachtoffer van zinloos geweld, is nochtans ook serieus.
Lumbeeck: «Ik heb dat nummer geschreven de dag van zijn begrafenis. 's Namiddags was het repetitie en als zoiets in mijn lijf zit dan moet het eruit. Wat we meemaken zit in onze muziek. De Noele, dat was wel horror. Eén steek met een mes in zijn ribben.»
Veto: Worden de nummers samen geschreven?
Lumbeeck: «Vroeger was ik een beetje een dictator, maar de rest vroeg daar ook om. Nu doen ze dat niet meer en dat vind ik veel plezanter. Ik vind het moeilijk om compromissen te maken in een nummer. Je maakt iets en daar heb je een gevoel bij, maar als een ander daar iets tussen steekt, dan is dat gevoel weg. Aan de vorige CD hadden we teveel samen gewerkt.»

Ajuin

Veto: Wat voor publiek trekken jullie tegenwoordig?
Lumbeeck: «Dat is een ajuin. In het midden heb je de zestienjarigen die uit hun bol gaan. Die botsen tegen de volgende wand: dat zijn de twintigers die twijfelen of ze wel zouden meedoen of niet. De volgende schil zijn de dertigers die dat echt niet meer durven. Dan heb je nog de veertigers, onze leeftijd. Soms hangen de groepen door elkaar, maar bij grote optredens zie je de verschillen heel goed.»
Veto: Kortom: punk is nog lang niet dood?
Lumbeeck: «Punk is een filosofie, zich afzetten tegen de maatschappij. Dat kan nooit dood. Dat ga je altijd hebben, zeker als er ergens een lul als Bush rondhangt. Dat gaat van generatie op generatie door, zo simpel is dat.»