Filmfirmament

Boy A

Brave mensen als wij willen niet dat ex-gedetineerden zomaar in onze buurt komen wonen, ons gras afmaaien of voor onze kinderen zorgen. Gelukkig zijn ex-bajesklanten makkelijk herkenbaar aan hun gehavende bast, littekens in het gezicht en het getatoeëerde grondplan van de gevangenis op hun rug. Of toch niet? Wat als een knappe, naïeve jongeman als kind iets afschuwelijks heeft gedaan? Kan hij zich reïntegreren in de maatschappij? Op die vraag focust Boy A zich.

Bo Vanluchene

De 24-jarige Jack Burridge (uitstekend vertolkt door de jonge en nog niet al te bekende Andrew Garfield) arriveert in Manchester om na zijn zittijd een bescheiden leven op te bouwen. Daarbij wordt hij begeleid door Terry (een sobere Peter Mullan), die - nee toch - van zijn eigen zoon vervreemd is maar wel met hart en ziel vecht om Jack een eerlijke kans te geven, ondanks zijn verleden. Wat dat precies is, komen we maar met mondjesmaat te weten en dan nog laat regisseur John Crowley heel wat zaken onuitgesproken. Of hij het gedaan heeft, bijvoorbeeld. Toch lijkt geen enkel personage gedreven te worden door iets wat lijkt op een origineel motief. Daar gaat het ook niet om. Hoewel geen van de gebeurtenissen onverwacht zijn, grijpen sommige scènes naar de keel. Het is bijvoorbeeld aandoenlijk te zien hoe Jack voor het eerst in het uitgaansleven terecht komt en de liefde ontdekt, op een leeftijd waarop anderen al meer ervaring hebben. Dat geeft hem een ongewone naïviteit die door Andrew Garfield in schuchtere blikken wordt weergeven, versterkt door de overvloedige close-ups en de vaak overbelichte kamers van Crowley.

Lynch

Af en toe stoort het feit dat de mannelijke personages bovennatuurlijk gevoelig en diepzinnig met elkaar omgaan. Ook de ambiguïteit van het hoofdpersonage wordt wat te breed uitgesmeerd. Soms kijkt hij ietwat te goedbedoelend, of zijn de gebeurtenissen al te toevallig. Wel verrassend is de love interest van dienst - het is een verademing dat iemand die niet maatje 34 heeft als aantrekkelijk wordt geportretteerd. De link met de zaak rond James Bulger, de peuter die 15 jaar geleden werd vermoord door twee kinderen, is te makkelijk te leggen. Boy A is nochtans gebaseerd op een boek van Jonathan Trigell, die naar een ander, gelijkaardig drama verwees. De vraag rond schuld en onschuld van een kind blijft echter dezelfde. In hoeverre draagt een tienjarige verantwoordelijkheid voor zijn eigen daden? De maatschappij lijkt in elk geval in extremen te denken als het gaat om gruweldaden. Met de hulp van de sensatiepers - Britse tabloids in dit geval, maar de pers dichter bij huis heeft zich al bijna even meedogenloos getoond - worden het al gauw hedendaagse heksenjachten en lynchpartijen. Wie naar Boy A gaat kijken, zal zich misschien snel ergeren aan de makkelijke paden die het verhaal neemt. Maar wie zich onderuit laat zaken in zijn bioscoopzitje en geduldig wacht, zal flarden poëzie opmerken. We zeggen niet dat wij het kunnen weten, maar toch - wij kunnen het weten.