Teleurstellende show voor Arnon Grunbergs 'Kamermeisjes en Soldaten'

"Waar is het kamermeisje?"

Het had de avond van Arnon Grunberg moeten worden. De Nederlandse auteur kwam zijn nieuwe boek voorstellen in de Leuvense schouwburg, die aardig volgelopen was voor de gelegenheid. Ondanks de vele 'interessante' sprekers die waren uitgenodigd, werd het een avond vol teleurstellingen. De show flopte, maar was wel onbedoeld grappig.

Jeroen Deblaere

Het concept van De Tafel van Grunberg was nochtans veelbelovend. Zet een aantal zeteltjes op een podium, breng Grunberg samen met een aantal interessante figuren en laat ze wat keuvelen over het nieuwe boek. Het lezen van het boek vormde echter al een probleem. Judith Herzberg verklaarde: "Ik heb het boek niet helemaal gelezen. Of nee, ik heb het boek helemaal niet gelezen." Zij was niet de enige, zo zou later blijken. Voor Grunberg zelf begon de avond echter wel erg mooi. Phara de Aguirre en Mark Schaevers prezen de Nederlander in een ellenlange inleiding als de grootste schrijver van zijn generatie. Hij bleek echter verrassend klein te zijn toen hij zelfverzekerd het podium opstapte en hem door Phara een glas wijn liet inschenken. Op dat moment moet Grunberg's nachtmerrie begonnen zijn.

Onzin

Eyskens mocht op dat moment namelijk het podium betreden. Hij had het boek wel gelezen, maar dat bleek het enige interessante wat hij te vertellen had. In een lang vraaggesprek antwoordde de Minister van Staat geen enkele keer op de vraag en raadde hij Grunberg aan ook eens zijn boek te lezen. De zaal ging er, uit plaatsvervangende schaamte, zowaar om lachen. Tragisch was het, hoe de oud-premier - die eerder al eens voorzitter was van de AKO-literatuurprijs - geen enkel zinnig woord over literatuur kon uitbrengen.

Zielig

Het kamermeisje, zoals Phara en Mark Maaike Neuville steevast noemden omdat zij uit het nieuwe boek voorlas, deed dat wel heel goed. Haar frisse verschijning verloste Grunberg van Eyskens' zielige praatjes. Bovendien waren de fragmenten die ze voorlas vaak grappig. Het was ongeveer de enige manier waarop de toeschouwers even in contact konden komen met de literaire klasse van Grunberg.

Fouten

De avond stak vol fouten. Wie wanneer moest opkomen was niet duidelijk. Welke spots wanneer moesten schijnen was dat evenmin. Jan Hoet zat een tijdje in het donker terwijl hij een gesprek voerde - of beter: kibbelde - over expressionisme en écriture automatique. De moderators, van wie je toch mag verwachten dat ze iets kunnen, faalden evenzeer. Naast het feit dat Mark Schaevers om de haverklap gecorrigeerd moest worden door Judith Herzberg, omdat hij bijvoorbeeld een nieuwe titel voor haar bundel verzonnen had, liet hij vaak de gasten niet uitspreken en was hij zelf veel meer aan het woord dan de gasten zelf. Grunberg huiverde.

Tafel

Toen uiteindelijk ongeveer alle gasten op het podium in een zeteltje zaten - nadat Mauro Pawlowski met wat je dan maar een hoogtepunt moet noemen, een muzikaal intermezzo had gebracht - was de avond helemaal verloren. Jan Hoet moest een oordeel vellen over een aantal schilderijen die de ongetalenteerde Grunberg gemaakt had. Hij had het lef niet om de waarheid te zeggen en het gesprek verzandde in een vreemdsoortige afwisseling van oratoren die kwamen spreken over iets waar ze niets van afwisten. Dat Geert Buelens - nota bene de enige die zich had voorbereid om iets interessants te komen vertellen - niet aan het woord kwam tijdens het gesprek, typeerde de avond. Dat Grunberg zich nu net onder de mensen begaf - want dat was eigenlijk het grote uitgangspunt van het boek - zal hem wel erg gespeten hebben vrijdagavond. Benieuwd wie hij zaterdagochtend nog aan zijn tafel duldde bij het ontbijt.