Dez Mona op half UurKULtuur

Toeschouwers van elkaars universum

Dez Mona maakt misschien wel de meest dramatische muziek in Vlaanderen. Het aparte stemtimbre van zanger Gregory Frateur en de muzikale genialiteit van bassist Nicolas Rombouts maakt hen tevens tot één van onze meest beloftevolle bands. Onlangs stonden ze samen met schrijver Pearl Sweetlife (Steven Van Watermeulen en Oscar van den Boogaard) op uitnodiging van de K.U.Leuven, op het podium van de MTC-aula voor een half uurtje gratis Zwarte Romantiek.

Tom Demeyer & An Moerenhout

Veto: Jullie zijn hier vanavond samen met twee schrijvers voor een literaire voorstelling. Hoe is deze samenwerking tot stand gekomen?
Gregory Frateur: «Zij hebben ons eigenlijk gecontacteerd. Dat klikte wel op persoonlijk vlak en dus zijn we hun werken beginnen lezen. We zijn eigenlijk aan deze voorstelling begonnen zonder een echt groot plan. We wilden gewoon iets maken, zonder teveel boe of ba, zonder veel vooropgestelde concepten.»
Veto: Vrij experimenteel allemaal?
Frateur: «Ja dat kun je wel stellen. Voor ons was het een uitdaging, want de ontmoeting tussen de schrijver en de muzikant is niet evident. We zijn beginnen repeteren en ook meteen beginnen spelen. Het ganse project is ontstaan op een aantal dagen, maar het groeit nog steeds, telkens we dit opvoeren. Het groeit en beweegt. Er is niets vastgelegd, als er iets anders gebeurt op het podium dan is dat zo.»

Complementair drama

Veto: Staan jullie hier dan vanavond als Dez Mona?
Frateur: «Ja uiteraard want wij zijn Dez Mona. De muziek voor de band wordt trouwens ook altijd geschreven door Nicolas en mezelf. Dat wil niet zeggen dat wij niet met meerdere muzikanten kunnen werken. Nu, van zodra Nicolas en ik op een podium staan zijn wij Dez Mona.»
Veto: In de voorstelling van vanavond staat theatraliteit zeer centraal. Iets wat vaker terugkomt in jullie werk?
Frateur: «Drama en theatraliteit spreken mij enorm aan. Ook het drama van de schrijvers hier sprak ons aan.»
Veto: Wat is dan hun drama?
Frateur: «Kitsch, pure kitsch (lacht).»
Nicolas Rombouts: «Ja kijk, wij zijn donker vanboven en licht beneden, bij hen is het eerder omgekeerd: zij zijn licht vanboven en donker beneden. Het is complementair drama.»
Veto: In hoeverre hebben jullie je moeten inleven in de personages waar zij hun dramatiek uithalen?
Rombouts: «Het is niet zozeer een ontmoeting tussen muzikant en personage. Het is eerder een ontmoeting tussen de muzikant en de schrijver. We zijn toeschouwers van elkaars universum, wij stappen elkaars wereld niet binnen maar observeren en interpreteren.»
Veto: Zullen jullie in de toekomst nog samenwerken?
Rombouts: «Ik ben ervan overtuigd dat we elkaar in de toekomst nog tegen het lijf zullen lopen (lacht). Nee serieus nu, wij sluiten dat niet uit.»

Nieuwe plaat

Veto: Heeft dit project invloed gehad op de nieuwe plaat, die binnenkort uitkomt?
Rombouts: «We zijn natuurlijk al veel langer met de nieuwe plaat bezig, dus ik denk dat het eerder omgekeerd zal zijn. We zijn begonnen aan dit project in een bepaalde mood, dus het is eerder de sfeer van de plaat die zich hier manifesteert.»
Veto: In welke richting gaat die nieuwe plaat?
Frateur:«In tegenstelling tot de twee live-platen wordt dit onze eerste studioplaat. Het is natuurlijk een gans andere aanpak. De sound is anders.»
Veto: Gaan jullie dan ook live opnemen in de studio?
Frateur: «Dit is echt een geconstrueerde plaat, we hebben bewust met layers gewerkt. Het was wel een vreemde ervaring want normaal gezien werken wij omgekeerd: eerst spelen we het nummer live, en vervolgens gaan we pas gaan opnemen. Nu was het een heel ander proces, we hebben dagenlang in de studio zitten werken, en toch hebben we getracht niet de spontaneiteit uit het oog te verliezen.»
Rombouts:«Waar onze muziek zich vroeger eerder live ontwikkelde, zitten we nu al voor we in de studio gaan in een verder stadium. Er komen nu ook strijkers op de plaat voor, er zijn achtergrondzangeressen. Het instrumentarium van die plaat is heel breed. Er staat zelfs een gitaar op, iets waarvan we niet meteen dachten om ooit mee te werken. Maar toch, het klopt voor ons. Ik denk dat dat wel een groot verschil zal zijn ten opzichte van onze vorige twee platen. Maar inhoudelijkgewijs is de theatraliteit nog steeds aanwezig. Absoluut.»
Veto: Terug naar vanavond. Jullie spelen enkel met bas, voelt dit niet beknottend aan?
Frateur: «Neen, het voelt eigenijk heel natuurlijk. Deze manier van optreden is voor ons het meest natuurlijk. Als we muziek beginnen te schrijven is dat met bas en stem. We kunnen dan al onze nummers hiertoe herleiden.» Veto: Hoe valt het trouwens mee om samen te werken met twee overactieve Nederlanders?
Frateur: «Ik denk dat ze het vooral ambetant vinden dat zij niet in de kijker staan nu (lacht). Maar het valt best mee.»