Filmfirmament

The Burning Plain

Nauwelijks twee minuten ver in The Burning Plain hebben we al een forse fik en een ferm koppel tieten gezien. Our kind of picture, denken we dan. Quod non. Maar we zijn zeker niet ontevreden naar huis teruggekeerd. En dat ferme koppel tieten was lang niet het enige dat we te zien kregen.

Geert Janssen

The Burning Plain is een ambitieuze meditatie over het verborgen soort liefde also known as overspel. Whatever, liefde kan nooit illegaal zijn. Alsof dat niet pretentieus genoeg is, wordt het thema verpakt in een matriarchale familiekroniek. Om bovendien lekker postmodern te doen is het verhaal in drie gekapt en diachronisch door elkaar gehaspeld. Tiens, doet dat niet een beetje veel denken aan Amores Perros, 21 Grams en Babel? Reken maar van yes want de scenarist van die drie films, Guillermo Arriaga, levert hier zijn regiedebuut af.

Basic

Dat debuut mag er zijn, al is het niet zonder zonde. Zo avontuurlijk, multidimensionaal en onrespectvol tegenover de traditie als Arriaga te werk gaat als scenarist, zo basic en volgens het boekje regisseert hij. Alles wordt sec in beeld gebracht, zonder franjes, met nauwelijks enige soundtrack. Op die manier krijgen verhaal en spel alle aandacht die ze verdienen. Dat verhaal stort aan het einde wel in onder zijn eigen gewicht. Eens duidelijk is hoe de drie verhaallijnen precies op elkaar aansluiten, blijkt dat The Burning Plain eigenlijk nergens naar toe gaat. Het einde stelt als catharsis enigszins teleur en niet eens omdat het een happy ending betreft.

Jailbait

Het spel is wel om vingers, duimen en andere lichaamsdelen bij af te likken. MILF Kim Basinger overtuigt als verwaarloosde huismoeder na de kanker. Charlize Theron is top als nymfomane wijnkenner op de vlucht voor haar eigen verleden. De show wordt echter gestolen door jonkie Jennifer Lawrence als verwarde doch prachtige brok jailbait. Voor je ons van viespeukerij verdenkt: in het echte leven is Lawrence een meerderjarige schoonheid. Haar nachtelijke scène met de brandende cactus is een waar juweeltje dat levenslang bijblijft als een litteken op de ziel. The Burning Plain heeft Lawrence in ieder geval al een prijs bezorgd op het filmfestival van Venetië.

Tammy

Er dwalen uiteraard ook mannen door de film en die worden lang niet slecht vertolkt. Het is zelfs niet zo dat ze geen belangrijke rollen krijgen. Maar het zijn toch de vrouwen die met de aandacht gaan lopen. Sometimes it's hard to be a woman, wist Tammy Wynette al en wij durven haar niet tegen te spreken. Wat een vrouw niet lijden kan: Guillermo Arriaga heeft er een zeer goede film van gebreid. 't Is waarschijnlijk stiekem een feminist. Voor één keer is dat niet erg. Maar laat het niet nog eens gebeuren!