Studentenfietsrace Vismarkt

"Ge moet zo met uw poep op en neer gaan"

Geen rechtgeaarde student denkt eraan zich voor transport doorheen Leuven een degelijke fiets aan te schaffen. Echte studenten rijden op een zoveelstehandse studentenfiets. Naast de ongelooflijke charme van zo'n stalen knol, wordt de kans op diefstal er een pak kleiner door. Aan deze traditie bracht de studentenfietsrace van LOKO hulde.

Els Dehaen

Het was niet de bedoeling om met je perfect geoliede racemachine iedereen van de weg te rijden. Gereden werd er, maar op een typische studentenfiets. De modale student draagt daar echter doorgaans geen helm bij, of een fluogeel LOKO-shirt. Maar op de Vismarkt werd iedereen even coureur.

Paardrijden

Zelf zijn we al bij aanvang aanwezig. Met enige scepsis begeven we ons naar de gekke fietsen try-outs, maar we bollen al gauw met kinderlijk plezier over de Vismarkt. Bij één fiets wanen we ons een paardrijder, van een andere merken we iets te laat dat de remmen ontbreken. De fiets met bewegend zadel blijkt een onoverkomelijke hindernis, ondanks aanmoedigingen en raadgevingen van wildvreemde oude mannen: "Ge moet zo met uw poep op en neer gaan."
We hadden ons nog wel even met deze gekke fietsen kunnen amuseren, maar na een uurtje moest de baan geruimd worden voor de presessenrace. Vele kringen vaardigden preses en/of sportpreses af om het beste van zichzelf te geven. Jammer genoeg waren dat vaak de enigen die ze hadden afgevaardigd, waardoor hun atleten minder aangemoedigd werden dan ze verdienden. Na enkele spannende voorrondes wist Sara van Alfa in de finale naar de overwinning te rijden, en daarmee ook naar een splinternieuwe fiets.
Wie zich nog op het terrein bevond, kon zich ondertussen laten randanimeren. Je kon er doorlopend bierfietsen (ja, het is wat je denkt dat het is) en fietsen op rollen. Muziek werd voorzien door DJ Le Bar Deux en je kon je inschrijven voor een workshop eenwieleren.
We konden ons echter niet blijven verschuilen achter gekke fietsen en randanimatie. Een enkele LOKO Sport-medewerker verweet ons reeds een gebrek aan onderzoeksjournalistiek. Omdat we dit natuurlijk niet zomaar konden laten gebeuren, schreven we ons terstond in voor de individuele fietsenrace. Ondertussen had het met tussenpozen zachtjes geregend, en de kasseien lagen er glad bij.
Na het passeren van enkele reeksen, waarbij we telkens vol angst dachten dat het deze keer nu werkelijk aan ons zou zijn, werd het evenement even verstoord door de studentenfanfare. De fanfare, niet toevallig aanwezig na het begeleiden van een vrouwencantus op de Oude Markt, gaf een overwinningsmars op het parcours ten beste.
De fanfare was helaas louter uitstel van executie en zo klommen we met enige vertraging alsnog op de fiets. We willen onze vrouwelijkheid niet misbruiken als reden van onze onkunde. Liever halen we daarvoor ons schrijnende gebrek aan moed en conditie aan. We hadden onze ambities bijgesteld tot "niet vallen" en huldigen dan ook - uit noodzaak - de Olympische gedachte.
Na deze ondergang was het tijd om af te druipen. We lieten de ploegenkoers dan ook voor wat hij is. Moe en verzadigd verlieten we een prima georganiseerd evenement, dat, mits mooier weer en meer naambekendheid, zal uitgroeien tot een ware voorjaarsklassieker.