Onder de toga (17): Bart Kerremans (Pol&Soc)

Cultuur zonder franjes

Elke week legt een nieuwe professor zijn toga af, en daarmee ook een verklaring van zijn goede smaak. Zonder ambtskleed zijn academici immers sneller geraakt, en daar draait het om als Veto hen vraagt welke kunst of cultuur hen kan vervoeren. Deze keer vertelt professor Bart Kerremans over zijn voorliefde voor opera en Friends.

Tom Demeyer

Bart Kerremans: «Als ik mij wil ontspannen, grijp ik vaak naar opera. De combinatie van muziek en theater spreekt mij aan. Pas op, ik doe alsof ik een kenner ben, maar dat is niet het geval. Ik ben de amateur onder de amateurs wat dat betreft (lacht). Ik ga er naartoe om ongedwongen te genieten, maar toch probeer ik het stuk te doorgronden. Ik lees wat over de componist of over degene die het libretto heeft geschreven. Ik probeer het verhaal te achterhalen, omdat dat mij gewoon interesseert.»
Veto: Woont u de voorstellingen bij?
Kerremans: «Meestal ga ik met een collega uit Antwerpen naar de schouwburg. Hij kent veel van de muzikale kant van de zaak. In de pauze ben ik dan het kleine jongetje dat constant vragen stelt.»
«Ik koop veel opera's op DVD, vaak verschillende uitvoeringen van hetzelfde stuk. Ik hou van diverse ensceneringen. Ik heb heel wat uitvoeringen van mijn twee favoriete opera's: Onegin van Tsjaikovski en MacBeth van Verdi.»
Veto: Twee werken geïnspireerd door de literatuur?
Kerremans: «Da's eerder toevallig. Ik lees ook fictie, maar enkel vlak voor het slapengaan. Meestal Amerikaanse romans die vertaald zijn in het Frans. Ik lees beroepsmatig veel in het Engels. Om mijn Frans op peil te houden, lees ik ze in vertaling: een double-track strategy. Recent las ik een werk van André Makine, de eerste non-native speaker die in de Académie Française is toegelaten. Die heeft een aantal boeken geschreven die werkelijk verbluffend zijn. Zoals bij Tjaikovski spreekt het Russisch-orthodoxe mij aan.»
Veto: Bent u tijdens uw lectuur dan op zoek naar politieke strategieën?
Kerremans: «Ik ben op zoek naar boeken die iets politieks hebben. Neem nu Norman Mailer: hij spreekt mij enorm aan omdat hij het enfant terrible was tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. Dat contrasteert met mezelf. Ik ben geen rebel, in feite ben ik een nogal conformistisch persoon. Enkel in mijn lessen ben ik rebel.»
Veto: Kijkt u soms naar films?
Kerremans: «Niet zo vaak, maar er is één film die mij echt aangegrepen heeft: Sophie's choice. Het is een film zonder franjes. Er komt amper muziek in, wat je de illusie geeft dat je soms mee in de film zit. Oorlogsthematiek confronteert mensen met dilemma's waar wij als moderne mensen gemakkelijk uitspraken over doen, maar niet mee worden geconfronteerd. Telkens ik die film ontleen, blijf ik met een schuldgevoel achter.»
«Ik kijk ook wel eens naar tv-series. Zo vond ik The ,120West Wing zeer geslaagd, zeker in het begin. Maar eigenlijk het enige feuilleton dat ik echt graag zie, en elke dag probeer te bekijken, is Friends. En ik ben dan vooral dol op Ross. Omdat dat zo'n loser is. Die gast is zo inconsequent (lacht), ineens verkondigt hij een stelling en één seconde later moet hij daarop al een fenomenale toegeving doen. Dat vind ik 'des levens'.»