Kollegie (1): Collegium Hungaricum

"Vooral contact met fakbar Letteren"

Colleges zijn er in alle vormen en kleuren, voor alle nationaliteiten en studierichtingen. Het is zoals op kot gaan, maar met net dat ietsje meer. Zo hangt er bijvoorbeeld niet zelden een bordje aan de deur dat mecenas, stichtingsdatum en naam van het college aan de geïnteresseerde wandelaar meegeeft. Wat er achter dat bordje schuilgaat, zoekt Veto tweewekelijks voor je uit. Deze week bezochten we het Hongaars college.

Els Dehaen & Eszter Rihó

Wie aan Hongaarse studenten denkt, denkt aan de opstand in 1956. Toch begint de geschiedenis van het Hongaars College zo'n zeven jaar vroeger, met een klein groepje studenten dat na de Tweede Wereldoorlog naar Leuven reist om er te studeren. Slechts enkelen onder hen ontvangen een beurs van de K.U.Leuven, maar volgens het christelijke gedachtegoed dat ze allen eren, wordt die onder alle studenten verdeeld. Pater István Múszlay, een jezuïet, wordt hun voorzitter. Hij verricht caritatieve zorgen en onderhoudt de contacten met de universiteit.
Enkele jaren later wordt hun geschiedenis alsnog verweven met die van '56. Honderden studenten ontvluchten Boedapest, van wie er tweehonderd naar Leuven trekken. Voor deze massale toestroom is op het Hongaars College geen plaats. Pater Múszlay komt met de universiteit overeen dat deze studenten voorlopig in College de Valk terechtkunnen. 156 van de studenten zullen er uiteindelijk hun diploma behalen. Wanneer ze het gebouw drieëneenhalf jaar later terug moeten geven aan de universiteit, betrekken ze een huis in de Blijde Inkomststraat. Hier is tot op heden het Hongaars College te vinden.

Leuven Vlaams

Enkele jaren later maken de Hongaren kennis met een studentenproblematiek van Belgische aard: mei '68. Velen onder hen, het Nederlands vaak niet machtig, vertrekken mee naar Louvain-la-Neuve. Vele kamers op het Hongaars College staan leeg en pater Múszlay doet er alles aan om de lege plaatsen op te vullen. Omdat vele studenten de overtocht en het verblijf zelf niet kunnen betalen, spendeert hij hier een groot deel van zijn salaris aan. Ook van Vlaamse kant is er hulp: vele Hongaarse studenten kunnen rekenen op een beurs.
Deze situatie wordt in alle rust volgehouden tot pater Múszlay in de jaren '90 gezondheidsproblemen krijgt. In 1998 ziet hij dan ook geen andere oplossing dan een overeenkomst te sluiten met Péter Erdö, rector van Pázmány Péter Katólikus Egyetem, een katholieke universiteit in Boedapest. Momenteel ontvangt het college dan ook vooral erasmusstudenten van deze universiteit, al zijn alle Hongaren welkom.
Wanneer de huidige collegeprefect, József Boronkai, ons rondleidt doorheen het college, vallen de vele landkaarten van Hongarije meteen op. Hoewel hij volhoudt dat de residerende studenten totaal geen last hebben van heimwee, spreekt hij zichzelf meteen tegen door een gigantisch schilderij van Boedapest te onthullen in de woonkamer. Door één van de studenten uit het hoofd nageschilderd. De overblijvende muren zijn allen met boekenkasten bedekt en brengen hulde aan het verzamelwerk van pater Múszlay. We treffen er boeken aan van velerlei talen en onderwerpen. En antieke woordenboeken Hongaars-Nederlands, door pater Múszlay samengesteld ter bevordering van de integratie. Jammer genoeg blijkt er op het college maar één Hongaar Nederlands te spreken.

Katholiek

Al snel blijkt dat het college nog steeds zeer katholiek is. Het college heeft zijn eigen kapel en ze houden eraan 's zondags de mis bij te wonen in het Amerikaans college. Ook is er elke ochtend de mogelijkheid om deel te nemen aan een Bijbelgesprek.
Hoewel het Hongaars college slechts enkele meters van de faculteit Letteren verwijderd is, onderhouden ze niet echt nauwe contacten. "Behalve met fakbar Letteren," lacht Boronkai. Omdat het Hongaars college vooral een veilige haven en een studieoord wil zijn voor Hongaarse studenten en onderzoekers, worden er weinig initiatieven voor niet-Hongaren genomen. Hoewel Vlamingen er wel terechtkunnen voor uitleg en hulp met het invullen van Hongaarse documenten, worden er bijvoorbeeld geen Hongaarse lessen voor anderstaligen georganiseerd. Evenmin is het echt hun bedoeling de Hongaarse cultuur zo wijd mogelijk te verspreiden. "Maar het spreekt voor zich dat iedereen hier altijd welkom is," verzekert Boronkai, "de deur staat open voor iedereen."

Pálinka

Om het groepsgevoel aan te sterken, organiseert het college regelmatig een Hongaarse avond. Naamdagen - een typische Hongaarse gewoonte - worden er op dezelfde manier gevierd als verjaardagen. Ook herdenkt men er de opstand van '56 op 23 oktober. Dit jaar bestaat het college bovendien zestig jaar en dit gaat vanzelfsprekend met festiviteiten gepaard. Het college wil dit moment aangrijpen om de banden met de universiteit tot hun vroegere sterkte te herstellen.
Gevraagd naar de typische Hongaarse manier van feestvieren, antwoordt Boronkai: "Met goede Hongaarse wijn en pálinka natuurlijk! En typisch Hongaars gebak."

Meer informatie: http://ch.ppke.hu