Filmfirmanent

Sara

Dolle pret! Wie er in slaagt een film te maken die zo bol zit van clichés en veralgemeningen, verdient een recensie die precies hetzelfde doet. Oog om oog, tand om tand, ook al valt er over smaak niet te twisten.

Bo Vanluchene

Je moet een boek niet beoordelen op zijn flapje, maar een titel als 'Welcome' belooft al niet veel goeds als je in gedachten houdt dat het over illegalen gaat. De zeventienjarige, atletische, Bilal (Firat Ayverdi) heeft al ontelbare gevaren doorstaan sinds hij uit Irak vluchtte. Bij aanvang van de film is hij in Calais beland, want belofte maakt schuld: zijn reis onderneemt hij enkel om zijn liefje Mina (Derya Ayverdi) van een veel te autoritaire, op uithuwelijken beluste vader te redden. Illegaal zijn voor een meisje is uiteraard goed. Niet voor: economie, politiek of terrorisme.
Door een aantal oninteressante trauma's kan Bilal de traditionele vluchtweg via vrachtwagens niet gebruiken. Maar wie goed doet, goed ontmoet - hij komt in contact met een verbitterde oud-zwemkampioen die nu zwemles geeft en mokt over zijn naderende scheiding, terwijl hij stiekem nog van zijn vrouw houdt. De drankflessen en zoekgeraakte ringen zijn dan ook nooit ver weg.
Bilal vraagt aan Simon (Vincent Lindon) om hem de crawslag te leren. Het is zwemmen of verzuipen, daar in de oversteek naar Engeland. Gelukkig is de bijna ex-vrouw van Simon als bij groot toeval vrijwilligster bij illegalen - die bovendien constant in het dagelijkse leven opduiken - en kan hij indruk op haar proberen maken door een dozijn wetten te breken en Bilals leven in gevaar te brengen.

Sara

Welcome op den duur meer een pamflet te worden om ons te waarschuwen geen illegalen te helpen, anders kom je in de problemen. Het afgezaagde thema van de leraar die zijn leerling helpt terwijl zij allebei met problemen worstelen, de voorspelbare botsingen en het al even verwachte einde: een ongeluk komt echt nooit alleen. Niet geschoten is altijd mis, maar op tien minuten tijd kunnen wij een gelijkaardig verhaaltje verzinnen. Waarom moet zoiets in onze bioscoopzalen komen, en niet meteen op onze televisieschermen op zondagnamiddagen?
Maar het is de toon die de muziek maakt, want evengoed heeft Welcome op het Filmfestival van Berlijn het label 'Beste Europese film' gekregen. Wij kunnen slechts één ding besluiten: het gaat niet goed met de Europese film. Wanneer de onversneden slechteriken op een Sara-niveau acteren en het melancholische pianootje echt overal doorheen klinkt, weten wij dat waar rook is, vuur is. De Europese film is Amerikaans aan het worden. Sla desalniettemin niet te veel acht op dit geraaskal. Iedereen weet toch dat de beste stuurlui aan wal staan?