Versa triomfeert op het Interfacultair Songfestival

Een verliefde glimlach en een nat broekje

Vorige dinsdag werd voor de zesentwintigste maal het Interfacultair Songfestival georganiseerd te Leuven. Razend benieuwd en nog wat lichthoofdig van het bloedgeven trokken wij naar Het Depot voor een avondje in de frontlinie van de rock-'n-roll.

Geert Janssen

I'm Yours van Jason Mraz weinig origineel overgedaan. Menig meisje stond erbij en keek ernaar met een verliefde glimlach en een nat broekje.
Thick Fish vertegenwoordigde Babylon met vrolijke en levenslustige folkpop. Dat de frontman elk nummer van instrument wisselde (piano, sax, shakers) kwam de coherentie niet ten goede. Als cover bracht Thick Fish de standaard der standaarden: Summertime van George Gershwin. Dat hadden ze beter niet gedaan: Thick Fish kon dit legendarische nummer weinig eer aandoen. Het laatste lied mocht er dan weer wel zijn, maar daarin deed de gitarist te hard zijn best.

Psycho killer

Blood Sugar Sex Magik nooit verder waren geëvolueerd. Dat Royal Flush verkoos om van de heren Purple Stain uit Californication te coveren, kunnen we dan ook beschouwen als een historische fout. Verder werd er iets van The Eagles overgedaan. Normaliter haten wij The Eagles hartsgrondig, maar voor één keer waren wij bereid dat door de vingers te zien. Royal Flush had namelijk als grote troef een adembenemend zangeresje die ook nog eens een aardig stukje kon zingen. Op ons huwelijksaanbod weigert ze voorlopig te antwoorden.
Apollonia diende zich aan met Ginger Sound. Ook hier was een ruime portie mooie meisjes aanwezig. Goede versie van I Want You Back van KT Tunstall, verschrikkelijke versie van Everything's Not Lost van Coldplay. Ginger Sound steunde bovendien op een heel vreemd samenraapsel van muzikanten. De drummer was een melkmuil, de bassist een oudere jongere, de gitarist gewoon totally weird op een psycho killer-achtige manier.

Filosofie

Next up: Versa, het huisorkest van Politika. Tevens het meest originele dat we de hele avond te zien kregen. Een forse lap postrock, venijniger dan een kubieke meter nucleair afval. De dreiging werd adequaat vertaald in de lichtshow. Met Versa was het hek van de dam. Sterker nog: er was zelfs geen dam meer. Er was een overstroming.
Number six: Bar Stool Clichés namens NFK. Dit zes- à zevental ging bijna kopje onder aan te veel instrumenten. Wij houden best van een streepje viool en mondharmonica maar te veel van het goede is nooit goed. Bar Stool Clichés deden iets heel goed met - horresco referens - Toxic van Britney Spears en ook hun laatste nummer mocht er zijn. Last but not least hadden ze bij wijze van eye candy twee prachtige exemplaren van de vrouwelijke sekse op zang. Wij overwegen serieus om volgend jaar filosofie te gaan studeren.

Gay

Enola Gay van Orchestral Manouvres In The Dark paste totaal niet bij de rest. Wij waren wel fan van de heerlijk silly bindteksten.
Ten slotte kwam Low Profile ons in naam van de Pedagogische Kring geselen met stevig gitaarwerk. De originaliteit droop er niet vanaf, maar de heren musiceerden met overtuiging. Hun hart zat op de goede plaats en ze hadden sympathie voor de duivel. Een covertje kon er niet vanaf maar dat droeg enkel bij tot het mystieke aura dat Low Profile omringde.

Conservatief

Wij gunden onze oren rust en onze reet een zeteltje terwijl de jury ging overleggen. De publieksprijs ging naar Sonorroes, maar in een democratie is domheid nu eenmaal geen misheid. De jury, bestaande uit leden van COEM, Red Zebra en Lenny & de Wespen, beloonde Low Profile met brons, DeViNe Soundsystem met zilver en Versa met goud. Die overwinning was volledig terecht. Plaatsen twee en drie beschouwden wij als onterechte, brave en zelfs conservatieve keuzes van de jury. Uiteraard weten wij het beter.
Afspraak volgend jaar? Dan zal vast wel iemand Free Bird coveren.