Springtuig

Leuven ligt tot nader order niet op de evenaar. Ook de opwarming van de aarde heeft nog niet voor een tropisch België gezorgd. Toch mocht vorige week het zonnetje al buiten komen spelen. Met de bekende gevolgen. 's Middags stroomde het park vol met hippies, speelvogels en andere verdachte sujetten. Het gras was nog wat nat en de banken koud maar dat kon de vreugde niet tegenhouden. Leve de lol.
Kinderen liepen los. Voetballen werden over en weer getrapt. Dat alles op het ritme van een djembékoor. Ondertussen dwaalden de aroma's van menige pretsigaret door de beplantingen. Leuven had de kriebels in het bloed en de kolder in de kop. Het was voor even al lente maar dat is niet altijd positief.
Zo zagen wij dinsdag drie verdwaasde zielen frisbeeën op het Ladeuzeplein terwijl het regende. Kwestie van de verkeerde plaats én het verkeerde moment. Even makkelijk kon de lentekolder omslaan in geweld. De nacht ervoor trokken wij om twee uur 's nachts naar de Fakbar Letteren om een gesprek te voeren over het feminisme, Kant en de situatie op de Gazastrook.
Halverwege de Tiensestraat zagen wij dertig dronken mannen willekeurig op elkaar inmeppen. Talloze lavelozen zogen gekwetst ter aarde. Het bloed begon te vloeien. In de verte kondigden sirenes de komst van de flikken aan. Snel was alles voorbij.
What's so funny 'bout peace, love and understanding, vroeg Nick Lowe zich ooit af. Wij zouden het niet weten. Maar de volgende keer dat de zon schijnt gaan we het checken bij de hippies in het park. (gj)