Met een mindervalide student op kot

Gezocht: M/V met talent voor samenwonen

Studenten met een functiebeperking hebben het niet altijd even gemakkelijk wanneer ze op kot willen. Om de overgang naar een zelfstandig leven vlotter te laten verlopen, biedt de K.U.Leuven hen dan ook de mogelijkheid om op een 'omkaderde' gesubsidieerde residentie te verblijven tijdens hun studies.

Liesbeth Ronsmans

Het project, dat al meer dan 30 jaar bestaat, werd Omkaderd Wonen gedoopt en is een initiatief van de dienst Studentenvoorzieningen. Hella Debelder, adviseur Omkaderd Wonen, legt uit: "We hebben in totaal achttien omkaderingsgroepen, verspreid over tien residenties van de K.U.Leuven. Gemiddeld 230 studenten participeren in het project. Het principe van omkadering is simpel: op een residentie bevindt zich minimaal een persoon met een functiebeperking die door begeleidende studenten wordt geholpen waar nodig. Vaak gaat het om iemand met een motorische functiebeperking, maar ook slechtziende of slechthorende studenten kunnen op een residentie terecht. Zij zoeken meestal een kotomgeving met wat meer veiligheidsgevoel. Het doel is om de studenten zo autonoom mogelijk te laten leven."
Dat het niet vanzelfsprekend is elk jaar voldoende vrijwilligers te vinden, blijkt wel uit de talrijke initiatieven om meer ruchtbaarheid aan het project te geven. "De ervaring van anderen zet studenten er vaak toe aan om zelf ook eens een kijkje te komen nemen. Daarnaast organiseren we dinsdag 31 maart, in het kader van de week van de diversiteit van LOKO, onze tweede 'Black and White'-fuif. We stellen ook enkele residenties open voor het publiek tijdens de bezoekdagen van de K.U.Leuven", maakt Debelder duidelijk.

Permanentie

Een uitstekend voorbeeld van omkadering vinden we op een residentie in de Rijschoolstraat. Daar wonen zo'n vijftien studenten, waaronder ook Dorien Meulenijzer, een studente met een motorische functiebeperking. Evelien Heeren, kotverantwoordelijke, vindt dat Omkaderd Wonen een meerwaarde biedt: "Je woont echt samen en dat merk je onmiddellijk; de sfeer is familiaal en de groep hecht. Iedereen deelt dezelfde waarden en interesses, waardoor je sneller contact legt. Ook organiseren we veel activiteiten op kot. Drie à vier uur per week hebben we permanentie, dat wil zeggen dat we Dorien helpen indien nodig. Meestal zijn dat kleine dingen zoals haar boeken nemen, jas en schoenen aantrekken of haar helpen naar het toilet te gaan. Om de drie weken hebben we ook nachtpermanentie."
Voor Dorien waren er weinig alternatieven, maar ze betreurt haar keuze absoluut niet: "Het was dat of pendelen en dat leek me erg moeilijk vanwege de springuren en om verpleging te regelen. Hier zijn ze trouwens liever en socialer dan de gewone verpleegsters. (lacht) Aanvankelijk was het natuurlijk serieus aanpassen: van een thuissituatie, waar mijn ouders me alleen verzorgden, overschakelen naar zo'n groep is niet evident. Ik moest ook alles tien keer uitleggen aan iedereen, maar nu gaat dat allemaal erg vlot. Ze staan ook altijd klaar om me te helpen. Zo viel twee weken geleden mijn rolstoel stil in het midden van Leuven. Ik heb toen gebeld naar de residentie en onmiddellijk zijn drie kotgenoten me komen helpen." "Tegen de asociale, geïndividualiseerde maatschappij!" klinkt het dan grappend vanuit de keuken.

www.omkadering.be