Babylontoneel speelt 'Alles Behalve'

Zing, vecht, huil, lach, tier, werk en ga ten onder

Kan een alleenstaande vader zijn zes dochters succesvol opvoeden, nadat hun moeder is verdwenen? Dit vraagstuk beheerst het toneelstuk van Babylon, waarbij een mentaal afwezige vader verdwaald lijkt te zijn in gedachten en de dochters elkaar naar het leven lijken te staan. De korte duur, slechts veertig minuten, en het daardoor niet bijster uitgewerkte verhaal zorgen toch voor een amusante toneelervaring.

Remy Amkreutz en Liesbeth Ronsmans

De enige mannelijke toneelspeler van het gezelschap bevindt zich al lang voor aanvang op het toneel. Dit bevreemdende begin wordt nog vreemder als hij een vergelijking oppert met een paarse pinguïn. De metafoor van de keizerspinguïn zal nog enkele keren opduiken en toont het verband dat ook in het dierenrijk het mannetje zorgt voor de jongen, terwijl de vrouw verdwenen is. Ingekleed met een zetel, een lange tafel en zes stoelen is de bühne redelijk gevuld. De aanstormende dialogen zouden dit gevoel enkel nog versterken.
Het verhaal is niet al te opmerkelijk en lijkt vooral functioneel te zijn. Het is merkbaar dat eerst acteurs bijeengevoegd werden en dat naderhand het verhaal ontstaan is. Dit is meteen een pluspunt van het Babylontoneel, want - wellicht verplicht aan haar stand als taal- en letterkundekring - het toneelstuk is zelf geschreven. Het decor is eenvoudig en de genoemde lange tafel doet denken aan het Laatste Avondmaal. Dat leent zich dus uitstekend voor de vele gesprekken en discussies die plaats zullen vinden.

Queen

De enscenering is degelijk, maar springt er niet boven uit. Zo is er een flashback ingevoegd - getoond op een diascherm - zonder dat deze een grote toegevoegde waarde is. Fijne doorbrekingen van al het retorisch geweld zijn wel voorhanden. Een cowboyscène waarbij twee zussen vechten om een jongen, met Ennio Morricone's filmmuziek op de achtergrond, maakt het stuk luchtiger. De manier waarop een samenspraak over vertwijfeling wordt geuit, doet niet denken aan amateurtoneel en verdient een groot compliment. Een zaklampscene waarbij de personages enkel hun gezicht beschijnen en hun zielenroerselen uiten doet weer sterk denken aan de videoclip van Queen's Bohemian Rhapsody.
De acteerprestaties zijn over het algemeen goed te noemen. Er wordt veel gehuild, geroepen en getierd, gezucht, gevloekt en zelfs gezongen. De dialogen worden afgewisseld met aangrijpende monologen, waarbij een zogenaamde huilscène zelfs uitstekend wordt uitgevoerd. Dat niet alles aan dit niveau kan beantwoorden is begrijpelijk. Soms lijkt het stroef te lopen, wat wellicht te wijten is aan het feit dat het de première betreft. Tekstueel gezien zijn er echter ook enkele missers te noteren, waarbij vooral een zinsnede als "ik kan het niet meer aan/hier is een banaan" banaal overkomt. Belichting- en geluidtechnisch zijn er weinig aanmerkingen. Alle scènes vloeien vlot in elkaar over, waarbij soms gebruik wordt gemaakt van illustrerende filmpjes.
Door alle bekommernissen en het bijbehorende getier wordt volledig vergeten dat een ander gezinslid ten onder gaat door een gebrek aan aandacht en uiteindelijk besluit weg te lopen. Zodoende wordt zelfs een boodschap meegegeven: zwelgen in miserie brengt enkel nog meer miserie voort.