Campustoneel speelde Amadeus

Het wondere wolfje

Het Campustoneel viert dit jaar zijn twintigjarig bestaan en geef ze eens ongelijk! Wij zouden zoiets in de verf zetten met een sloot alcohol, een stoet hoeren en een rijkelijk gevulde dis. Het leven is al triestig genoeg tegenwoordig met de crisis en al. Het Campustoneel doet gewoon waar ze goed in zijn en bracht ons theater met een hoofdletter T. Feest en vuurwerk!

Geert Janssen

It's a long way to Tipperary maar wij reizen om te leren. Zo trokken wij vlak voor de paasvakantie helemaal voorbij de Leuvense ring naar het Lemmensinstituut. Een wreed schoon gebouw, een oase van rust in de stedelijke chaos. Uit elk raam tochtte muziek de avondlucht in. Wolfgang Amadeus Mozart zou zich hier thuis gevoeld hebben. Rond hem en niemand anders draaide Amadeus maar dat spreekt eigenlijk voor zich.
Toch was zijn titelrol niet de hoofdrol. Die ging naar Antonio Salieri, al dan niet de moordenaar van Wolfje. Hij beweert van wel maar wie gelooft die man nog? Wie nu nog geen belletjes hoort, heeft waarschijnlijk nooit de film Amadeus van Milo Forman gezien. De man baseerde zich daarvoor op dit toneelstuk van Peter Schaffer uit 1979 en ging lopen met acht oscars.

Vaart

De uiterst originele insteek van het Campustoneel is dat ze een ruime portie muziek in het toneelstuk brengen. Een strijkkwartet en piano krijgen op tijd en stond de kans om het genie van Mozart uit hun instrumenten te persen. Een mens kan enkel concluderen dat Wolfje ons een groot aantal aardige deuntjes bezorgd heeft. Door al die muziek duurt Amadeus een royale tweeëneenhalf uur. Een lengte die wij doorgaans enkel verdragen van mensen als Sergei Eisenstein, Martin Scorsese, Francis Ford Coppola en Jan Verheyen. Maar hier werkt het dus ook. De afwisseling tussen dialoog, monoloog en muziek geeft vaart aan Amadeus. Slechts het laatste kwartier begon onze aandacht te verslappen.
Salieri en Mozart zijn de alfa en de omega. Ze zijn tegenpolen maar ze kunnen niet zonder elkaar. Ze sterven met elkanders naam op de lippen. Salieri is oud geboren, Mozart de eeuwige jongeling. Salieri ontaardt van ethisch mens in een echtbreker, Mozart begint als flierefluiter maar komt vol berouw aan zijn eind. Die laatste hield wel van een goede spanking, de eerste niet. Of dat aspect van zijn karakter is niet in het stuk verwerkt.

Fascinerend

Alle rollen werden bijna akelig correct ingevuld. Alle acteurs brachten hun rol met verve. Alexander Ampe speelde Salieri als een manipulatieve droogkloot, een jaloerse kleinburger. Pieter Steppe's Mozart mocht hier tegenop botsen als een ADHD-kleuter op XTC van een goed jaar. Over de vele rondhuppelende mooie meisjes kunnen wij menige caféavond volleuteren zonder één keer in herhaling te vallen. Het leukst waren nog wel Lies De Strooper en Nele Verlinden die als klikspanen dan wel roddeldames, venticelli in proper Italiaans, af en toe de vertellersrol overnamen van Salieri.
Kortom, het wondere Wolfje blijft meer dan tweehonderd jaar na zijn dood fascinerend materiaal om een avondje kwijt te spelen op cultureel verantwoorde wijze. We zouden het bijna niet durven zeggen maar: rock me, Amadeus!