Leuven Dimt in het Wereldcafé

Poëzie en muziek voor moeder natuur

In "The Lost World" van Steven Spielberg verklaart fotograaf Nick Van Owen dat hij lid is van Greenpeace omdat die organisatie voor tachtig procent uit vrouwen bestaat. Vanuit zo'n motivatie willen wij ons ook wel wijden aan een goed doel. Dus trokken wij woensdag één april naar het Wereldcafé op de Bondgenotenlaan. Geen grap.

Geert Janssen

De bewoners van gemeenschapshuis EcoLoco wilden met dit initiatief de mensheid een geweten schoppen om spaarzaam te zijn met energie. Niet middels een prekerige lezing maar via some fine ass entertainment in een met kaarslicht gedecoreerde tuin. Vol goede bedoeling waagden wij ons in dat van hippies vergeven hol. Al bleek ook dat mee te vallen. Hippies waren het, maar aardige hippies.
De avond werd op gang geschopt door the Puccini Sisters. Dit vocale kwartet schattige meisjes deed de jaren vijftig herleven met een hele leuke portie close harmony. Nummers als Lollipop van Ronald & Ruby, A Good Man Is Hard To Find van Eddie Green en Making Love Ukelele Style van Dean Martin deden de tuin knetteren van gezelligheid. Één der Sisters was voortdurend bang haar schoenen kwijt te raken in het gras. Rock & roll!

Costello

Vervolgens mocht Geert Simonis de heksenkring betreden om enige poëzie voor te dragen. De man zag er uit als een wandelend cliché met zijn hoornen Elvis Costello-bril maar al snel wist hij ons te overtuigen. Nonsensikale gedichten wisselde hij af met gortdroge grapjes, dit alles met een bijna onmetelijke cool en een verbazingwekkende eloquentie. Simonis hield het kort maar had wat ons betreft gerust een kwartier mogen verder gaan. Meer van dat en snel, alsjeblieft!
Hierna volgde weer een streepje muziek. De avond zat verdomd evenwichtig in elkaar. TomTom is een duo van gitaar en accordeon dat een soort Ierse folk brengt. Een perfecte mix tussen een havenkroeg en een kampvuur. Vrolijkheid en melancholie wisselden elkaar voortdurend af. Er werd een leuk stukje soundtrack van Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain gebracht. Enige minpuntje van TomTom was dat het volledig instrumentaal bleef, waardoor het bijwijlen moeilijk was aandachtig te blijven.

Skank

De laatste act van de avond was Akreopad die heerlijke pot New Orleans-achtige swingjazz brachten. Het was onmogelijk om hierbij stil te blijven staan. Onze lieve Heer weet pertang dat wij geen dansers zijn. De wietgeur nam op dit moment de halve tuin in beslag. Maar wat wil je ook met zo'n hoop hippies, hoe aardig ze ook mogen zijn.
Het optreden van Akreopad liep uit op een jamsessie waar iedereen aan mee mocht doen. Zelf hadden wij onze akoestische gitaar nog eens van stal gehaald. Al snel was het alsof de geest van the late, great Ron Asheton in ons lichaam verzeild was geraakt, zo gaven wij van jetje. Oude en recente classics als Hit The Road Jack, Proud Mary en The Rockafeller Skank passeerden de revue.
Toen de buren begonnen te klagen was het tijd om tevreden naar huis te gaan. Ook medeorganisatrice Lisa Develtere was tevreden: "Het volk bleef toestromen. We schatten minstens 150 mensen. Wat een kleine 100 personen meer was dan gehoopt. Voor ons was het een succes."