Politikatoneel speelt Salomé

Ontplofte kapsels en een overdosis mascara

Enkele verzen in het Nieuw Testament, niet eens een naamsvermelding en medeplichtigheid aan de dood van Johannes de Doper. Tot zover de sporen die de dochter van Herodia nalaat in de Bijbel. Politika dacht er het zijne van en schreef er gemakkelijk een toneel van ongeveer een anderhalf uur over. Het resultaat mocht best gezien worden.

Ruben Bruynooghe & Nele Bruynooghe

Van bijbel naar bühne, met het podium in de kerk van het zwartzusterklooster behoudt Politika alvast een sprankel katholieke inspiratie. Voor wat betreft sfeertoevoeging aan het toneelstuk zelf een schot in de roos, als onze mening gevraagd wordt. Wanneer we ons via een veel te kleine hal de gebedsruimte binnenwurmen staan we aan de achterkant van de scène. We zien geen toneeldoek en nauwelijks stoelen, enkel een ijzeren stelling en een boel tonelisten. Het is een bevreemdende toestand, de toon is alvast gezet.
Voor een stuk met maar vijf personages en een verteller staan we een tikkeltje verbaasd over de hoeveelheid acteurs die op de planken staan. Of liggen. Het raadsel raakt vlug opgelost wanneer we het programmaboekje openslaan: Politika heeft maar liefst negen vertellers en een onvoorstelbare elf Salomé's nodig om haar verhaal uit de doeken te doen. Even vrezen we ervoor dat de helft van de spelers onoverkomelijk voor levende decorstukken zullen moeten doorgaan, maar de hele choreografie staat blijkbaar genoeg op punt om hieraan een mouw te passen.

Slangenkuil

Dat slechts een van de elf meisjes de hoofdrol van Salomé vertolkt spreekt in het voordeel van de volgbaarheid van het stuk. De andere tien liggen bij elkaar op het podium, om af en toe de emotionele achtbaan waarop Salomé zit te verduidelijken aan het publiek. Een slangenkuil van vrouwen met ontplofte kapsels en een overdosis mascara, het ongezegde is nooit zo mooi uitgedacht, bedenken we.
Doet Politika het dan goed over de hele lijn? Niet dus, we krijgen een verhaal dat op een sublieme wijze uitgewerkt is, met prachtige visuele elementen als toemaatje. Maar voor een stuk dat zo hard moet leunen op het woordelijke zijn we ietwat teleurgesteld in de redenaarstalenten van de acteurs. De vaak zware en lange monologen staan op tekstueel vlak gelukkig wel op punt, maar om er effectief op de planken eentje te brengen is niet alleen een portie lef maar ook een overdosis charisma, talent en ervaring nodig. Dat de spelers op een van deze vlakken lichtjes de mist ingaan is begrijpelijk, maar vooral jammer.

Lichaamstaal

Gelukkig is theater meer dan alleen het brengen van alleenspraak, in de dialogen zien we de echte klasse van de Politika toneelcrew. Zo genieten we zondermeer van de lichaamstaal van de vadsige, geile koning Herodes of de bitcherige houding van Herodia, Salomé's moeder. Ook het contrast tussen het lichamelijke van de knappe Salomé en het geestelijke van de dromerige Johannes mist zijn uitwerking niet. We vergeven Politika zelfs gemakkelijk de ietwat knullige verwijzing naar het scheppingsverhaal wanneer Salomé met een appel aan komt draven. Zelfs de feministisch lijkende knipoog op het einde van het verhaal bedekken we met de mantel van de liefde.
Bij elkaar genomen kunnen we besluiten dat de moeite die de vrijwilligers van Politika zich hebben getroost zeker vruchten afgeworpen heeft, als er volgend jaar een grotere ontvangstzaal is, zullen we tijdens de pauze zelfs een drankje nuttigen. Want van enthousiast gemaakt toneel, daar krijg je dorst van, proost!