Programma's rectorskandidaten onder de loep genomen

Actief campagne voeren is thans het voorrecht van zij die strijden om het rectorsambt van de K.U.Leuven. Via verkiezingsprogramma's, bijvoorbeeld. Welke rol hebben zij te vervullen in de hele verkiezingspropaganda?

Primo: Verkiezingsprogramma's zijn net als affiches, websites, slogans, debatten, persoonlijke gesprekken en allerlei prullaria; een middel om verkiezingen te winnen. Daarbij vormen ze op geen enkele beleidsdaad een garantie. De lijst met electorale overwinnaars die nooit meer een blik wierpen op het programma dat hen aan de macht hielp, is oeverloos.
Om dergelijke voorvallen te voorkomen is het erg belangrijk dat de discussie ten gronde wordt gevoerd - een handig instrument om democratisch controle uit te voeren op het verkozen beleid.
Secundo: Verkiezingsprogramma's weerspiegelen wat er leeft aan de universiteit. Treffend voorbeeld: wie lag er tot voor afgelopen academiejaar wakker van de procedures van de rectorsevaluatie respectievelijk de rectorsverkiezingen? Moest er de afgelopen maanden niet eindeloos gepalaverd zijn over beide onderwerpen, dan zouden ze nooit zo gedetailleerd opduiken in de programma's van de vier rectorskandidaten.
Tertio: Zoveel mogelijk stemmen proberen te winnen betekent evenzeer zo min mogelijk stemmen trachten te verliezen. Van ontsteltenis val je niet vaak van je stoel tijdens de lectuur van de verkiezingsprogramma's. Ieder woord wordt twintig keer gewikt en gewogen, de nuance druipt er van af - bij sommige kandidaten vormt ze een heuse plas onder de stoel.
Quarto: Een kandidaat die onrealistische voorstellen formuleert is verdacht: hij denkt meer aan de verkiezingen dan aan zijn mandaat als rector. Er valt dan ook nergens te lezen dat de Associatie K.U.Leuven moet worden afgeschaft of dat de K.U.Leuven binnen drie jaar deel moet uitmaken van de top drie van de prestigieuze Shangai Ranking.
Quinto: Dit betekent allerminst dat we de programma's van de vier dappere heerschappen zomaar naar de vuilbak moeten verdommen. Uit een grondige lectuur van de rectorsprogramma's valt veel te leren: welke accenten leggen de kandidaten? Communiceren de rectorskandidaten op een heldere manier? Tonen de kandidaten dat ze inzicht hebben in bepaalde materie? Hoe gaan ze om met dossiers die ze vanuit hun achtergrond minder goed beheersen? Op welke manier spreken ze de leden van de universiteit aan? Durven ze hun nek uit te steken met bepaalde stellingen? Nemen ze een genuanceerd standpunt in? Overstijgen ze met een globale visie de puur praktische voorstellen maar verliezen ze tegelijkertijd de realiseerbaarheid en herkenbaarheid niet uit het oog?