The Subways in Het Depot

Een roze Hiroshima

Leuven was wat ingedommeld in de paasvakantie, maar werd door een royale portie wit licht en witte hitte brutaal gewekt op donderdag negen april. Het Britse the Subways bouwde met hun klassieke rock & roll een brug over het Kanaal. Leuven en Londen: één strijd.

Remy Amkreutz & Geert Janssen

Een originaliteitsprijs zullen the Subways nooit winnen met hun muziek. Men neme enige postgrunge, men mixe het met een scheut Britpop en men kruide bij met indierock. Evidente invloeden van the Smiths, Nirvana en Oasis worden nauwelijks verhuld door een laagje eigentijds vernis. Maar the Subways doen het met energie en enthousiasme, ze geloven in zichzelf. Zij zijn fun met hoofdletter F, hoofdletter U en hoofdletter N. Dat de teksten bulken van de clichés doet er minder toe. Hun grootste hit Rock & Roll Queen demonstreert dit van meet af aan: "You are the sun / You are the only one / My heart is blue / My heart is blue for you."

Stoner

Voorprogramma the Rones, Limburgse hoop in kwade dagen, kan ons meer dan bekoren. Deze band klinkt als een nachtegaal getransformeerd in een stoner met lang haar. Wij horen een machtige lap rawk met drie gitaren die elkaar zelden voor de voeten liepen. In het jargon heet dat een three axe attack. De zanger is een farao in het diepst van zijn gedachten en dat hebben we geweten! The Rones rocken ons aan flarden maar springen niet altijd even origineel om met de erfenis van Queens Of The Stones Age. Desalniettemin voorspellen we de heren een grote toekomst.

Lekker dier

Wanneer the Subways op hun beurt het podium betreden, bezetten ze een slagveld waar ze bij voorbaat getriomfeerd hebben. Het publiek is idolaat, jong en weinig kritisch. Vooral het jonge aspect valt daarbij op. Het is immers paasvakantie en het jonge grut mag eens buiten komen. De tomeloze jeugdige energie zorgt voor een stroom van circle pits, stagedives en andere halsbrekende toeren.
Zanger-gitarist Billy Lunn paradeert in zijn blote bast over het podium als een door en door Arische Oberleutnant van de Wehrmacht. Basgitariste annex lekker dier Charlotte Cooper gunt haar frêle fysiek geen seconde rust en zwiept haar geblondeerde lokken alle kanten uit. Met haar hoge stem verrijkt zij de muziek en zorgt voor een aangenaam contrast met de zwaardere stem van Billy.

Operatie

Qua volksmennerij scoren the Subways dan ook een tien. Het publiek scoort volgens hen ook een tien. De gitarist lijkt oprecht als hij verkondigt dat Belgen toch echt crazy people zijn. Zelf toont hij zich even geschift door zich ook aan een stagedive te wagen. Die rock & rollers toch! Het publiek reageert onmiddellijk op oude en nieuwe nummers, waarbij zowel debuut Young For Eternity als het recente All Or Nothing duidelijk door en door gekend zijn. Deze overdonderende publieksparticipatie geeft The Subways vleugels.
Hoewel zanger Billy twee jaar geleden hevige stemproblemen had en zelfs een operatie moest ondergaan om zijn loopbaan te redden, wekt hij geen moment de indruk dat hier iemand optreedt die wellicht nooit meer had kunnen zingen. Wisselend tussen rustiger gezang, luid geschreeuw en aansporend geroep draagt hij de muziek. Iets zegt ons dat we The Subways nog gaan terugzien in het festivalseizoen.