Derde editie TASTE deze week in STUK

Proeverij van jong talent

Voor het derde jaar op rij kunnen liefhebbers terecht in STUK om er te proeven van de creaties van jonge theatermakers en choreografen. Het TASTEfestival loopt van maandag tot en met donderdag en biedt een gevarieerde greep uit het werk van nieuw en aanstormend talent.

Maud Oeyen

TASTE ontstond twee jaar geleden uit het vroegere TAZ, dat dezelfde afkorting droeg als het gekende Theater Aan Zee-festival, hoewel de drie letters hier stonden voor 'Tijdelijk Autonome Zone'. "Net als bij Theater Aan Zee was ons festival bedoeld voor jonge theatermakers," vertelt Els De Bodt, programmator van TASTE. In 2007 werd ervoor gekozen het festival open te stellen voor dans en performance, onder de naam TASTE. "We willen voornamelijk werk tonen van mensen die pas afgestudeerd zijn en nog maar aan hun tweede of derde productie toe zijn. In tegenstelling tot Theater Aan Zee of Bâtard houden we ons niet echt bezig met het werk van scholen. We willen net die mensen helpen voor wie de structuur ontbreekt."
Bijna al de artiesten werkten de afgelopen weken in STUK aan hun voorstelling; drie producties werden zelfs volledig in eigen huis gemaakt. Deze zogenaamde 'STUKproducten' werden zowel technisch, financieel als logistiek door het kunstencentrum ondersteund. "Er zijn verschillende manieren waarop ik dit festival samenstel," legt De Bodt uit. "Uiteraard ga ik zelf heel veel voorstellingen bekijken. Als ik iets interessants heb gezien, ga ik het gesprek aan met de maker. Daarnaast komen hier ook heel veel mensen over de vloer die een project hebben - op jaarbasis toch zo'n 150 à 200. Twee of drie daarvan komen bij TASTE terecht. We proberen beginnende makers wel op langere termijn te volgen, hun parcours te ondersteunen. Ik ben ervan overtuigd dat je mensen niet helpt door hen eenmalig wat geld toe te stoppen voor één enkele voorstelling."

Begeesterend

Het festival wordt dit jaar geopend door Sorry dat je het zo te weten moet komen maar beter nu dan ooit, een co-productie van fABULEUS en STUK. Een stervende vrouw vormt in deze theatervoorstelling het uitgangspunt voor een verhaal dat verteld wordt aan de hand van een arsenaal aan objecten. Michiel Soete zorgt met Per me non basto voor een echte dansvoorstelling. In Finally I am no one zet Tarek Halaby de Palestijnen centraal die leven in de bezette gebieden. De bijhorende expo Actually, I am someone toont zestig portretten van Palestijnen. Adva Zakai is dan weer een Israëlische choreografe wiens werk het midden houdt tussen dans en theater. Tot slot is er nog de voorstelling Spaar ze... van de Mimeopleiding Amsterdam. "Ofwel hou je ervan, ofwel vind je het verschrikkelijk," aldus De Bodt. "Wat er zo knap aan is, is de intensiteit. Het is heel begeesterend. En ze blijven maar doorgaan, ook wanneer je denkt dat het niet meer kan."
Het festival zorgt alvast voor een context waarin al dat jong geweld kan gedijen. "Als je dergelijke voorstellingen gewoon opneemt in de jaarprogrammatie, dan hebben ze minder succes. Het is veel fijner om ze te bundelen. Dat maakt het zowel voor het publiek als voor de makers bijzonder interessant."