Dagboek van kandidaat-rector Geert Janssen (9)

Een mensenvriend

Het team van Geert Janssen, student en rectorskandidaat, heeft alles in stelling gebracht voor enkele glansoptredens in de luttele dagen die ons nog van de rectorsverkiezing scheiden. Geert zelf blijft er koel, gedreven en schrijflustig bij als was hij een dichter.

Goatswriter

Dinsdag. «En amour, écrire est dangereux, sans compter que c'est inutile. Alexandre Dumas fils kon een aardig woordje schrijven, maar als het op de liefde aankomt, sloeg hij de bal wel eens mis. Mijn liefde voor de Katholieke Universiteit Leuven mag te boek worden gesteld, gepubliceerd, neergepend, verwoord en rondgestuurd. Daar is niets gevaarlijks aan: dat lezen de mensen graag. Nutteloos is het ook hoegenaamd niet: zo leert men mij kennen, zo kan de oprechtheid van mijn kandidatuur als rector tot in de meest verwaarloosbare vezels van mijn kiezers doordringen. Liever een boek te veel van iemand die zijn liefde uit voor deze prachtige instelling dan drie woorden die komen uit de Leuvense demi-monde.»
«Men mag het gerust weten: ik ben een mensenvriend.»
Woensdag. «Het eerste debat met de overige kandidaten vindt plaats. De opkomst is veelbelovend: alle kandidaten zijn aanwezig.»
«De discussie lijkt eindeloos, ik ben immers de enige die begiftigd is met een zoetgevooisde eloquentie en de habiliteit verrassend uit de hoek te komen. Vaste woordcombinaties mijd ik als de vliegende builenpest, zoals Pfeijffer zou zeggen. De anderen zijn oeverloos saai, spreken onduidelijk en zenuwachtig, hebben het charisma van een lege zak aardappelen die een sifon of zwanenhals verstopt, antwoorden nimmer op de vragen en draaien rond de hete brij als geavanceerde rumbagoden rond elkaar.»
«Neen, geef mij dan maar mij. M'n gloriemoment is een veertig minuten durend betoog over het belangrijkste thema in mijn programma: diversiteit. Ik heb het over de dames - daar hoef ik geen moeite voor te doen - maar ook over de waardevolle mensen met een functiebeperking, over gelijklievenden en over etnisch of pigmentgewijs alternatief doch evenwaardig georiënteerde medemensen. Ik spreek van een inclusief beleid, een Alma Mater die openstaat voor iedereen, een vak als Religie, Zingeving en Levensbeschouwing waarin iedereen op elke manier aan bod komt, een hechte gemeenschap waarin men de blik naar buiten richt zonder de hand te lossen van onze naasten. Zelfs West-Vlaanderen dient een kans te krijgen: het is niet omdat West-Vlaanderen het Limburg van België is, dat zijn kinderen in de koude moeten blijven staan, buiten voor de latrine van hun vervallen hoeve. Ik vertel een intieme historie, het verhaal van mijn grootouders die de Limburgse mijnschachten op hun duimpje kenden en mij alzo een immens besef van aardsheid hebben geschonken. Ik zeg dat ik, Limburger zijnde, heel goed weet wat het is om slechts op basis van hard werken en weergaloos talent de top te kunnen bereiken. Ik praat en laat een traan, oprecht en aangedaan.»
«Na afloop hoor ik tweehonderd zuchten vluchten uit de vele kelen van het publiek. Geen mens die zich nog aan de barre akoestiek stoort. Men heeft mij ademloos aanhoord: hier is een rector aan het woord.»
«De indrukwekkende stilte die volgt, laat ik een poosje duren. Vervolgens spreek ik de woorden uit die de hele aula uit zijn dak doet gaan van pre-electorale overwinningsvreugde. "De toekomst begint vandaag."»