Grandmaster Flash

Smallslave Trash

Er lijkt sinds de afgelopen vijf jaar geen einde meer te komen aan comebacks van legendes van weleer. Zo probeerde ook HipHop legende Grandmaster Flash de tand des tijds te tarten. Op vrijdag 3 april stond de grootvader van het scratchen in Leuven op het podium met een live DJ-set. Zoals zovelen voor - en waarschijnlijk na hem ook - was dit echter geen onverdeeld succes.

Mathias Vanden Borre

GMF's nieuwe plaat: The Bridge - Concept of a Culture, zijn eerste in 20 jaar tijd, lijkt zelfs in de verte niet op het vroegere werk met The Furious Five. Zoals dat wel meer gebeurt in de HipHop scène, werden er allerhande artiesten bijgehaald zodat The Bridge bol staat met featuring. Deze samenwerkingen hebben jammer genoeg vaak meer te maken met naamsbekendheid dan met muzikale meerwaarde. Het gevolg is dat er weinig overblijft van de eigen inbreng van GMF en The Bridge volgepropt staat met weinig originele "clubhits".

Optreden

Aanvankelijk leek GMF vol overtuiging met één doel het podium op te komen: de zaal mee te laten headnodden en met old skool breaks het publiek terug te sturen naar de 80´s. The Message als openingsnummer beloofde veel goeds. Drie HipHop nummers later gooide GMF het echter over een andere boeg met enkele (al te) bekende rockplaten zoals Song #2 en Smells Like Teen Spirit. Hier gingen menig wenkbrauwen reeds een eerste keer de hoogte in, maar het leek aan te slaan bij een deel van de zaal. Er bestaan geen genres meer, een DJ-set moet kunnen boeien en een knipoog naar andere genres kan nooit kwaad, waren drie redenen om GMF het voordeel van de twijfel te gunnen.
Gaandeweg verspeelde GMF echter meer en meer krediet door te pas en te onpas over te schakelen tussen de betere old skool klassiekers van onder andere De La Soul en The Sugarhill Gang, jongere (mindere) goden zoals Kanye West en Fatman Scoop en regelrecht onbegrijpelijke keuzes zoals Calabria, Fedde Le Grand en Panjabi MC.
Eigen inbreng van GMF, die gaandeweg op standby-modus plaatjes wisselde zoals een doordeweekse fakbar-DJ, was ver te zoeken. Van innovatie, knipogen naar de 80's en een persoonlijke touch kon men alleen maar dromen. Op de achtergrond werd een powerpoint afgespeeld die op vijf minuten tijd leek te zijn ineengeknutseld. "Koop mijn nieuwe plaat!", leek de voornaamste boodschap. Dit kwam daarentegen vreemd over omdat er geen enkel nummer uit The Bridge de revue passeerde.
Live DJ-sets hebben vaak als gevolg dat er een afstand ontstaat tussen artiest en publiek omdat er weinig echte interactie mogelijk is. GMF probeerde hierop in te spelen door een kompaan mee te nemen die het publiek moest entertainen. Achteraf gezien had die jammer genoeg een minimale meerwaarde omdat de homie met het enthousiasme van een slaperige brombeer op het podium rondhoste.

Say Ho-o

Drie catchfrases, aanvankelijk ontvangen door wild gejoel en enthousiast wapperende armen, verloren na de 20ste keer zelfs de aandacht van de meest vurige fans. Van de man die van platenspelers instrumenten maakte (wat hij niet naliet uitvoerig aan te tonen), verwachten we meer dan alleen 'Put your hands up', 'Say ho-o' en 'I can't hear y'all'.
Een gemompelde "thank you" met een klein knikje en de meester verdween achter de coulissen. Een nauwelijks opgemerkte flits. Deze keer zuller er geen 20 jaar nodig zijn om GMF definitief naar de geschiedenisboeken te verwijzen.