Spiegel der grote roze wereld

Katechetika speelt 'Past het!'

Katechetika liet ons vorige woensdag zien wat ze in de kleerkast hadden hangen en verbaasde ons met een hoogst vermakelijk toneel. Zes acteurs trokken de kleren aan van maar liefst eenentwintig verschillende komische typetjes en dan vergeten we nog de mysterieuze man in het apenpak die de plaatjes met "de volgende dag" en "pauze" droeg.

Nele Bruynooghe

De Zwartzusterkapel werd voor de gelegenheid omgebouwd tot een verdacht roze kledingwinkel, paskamers met omagordijnen incluis. De winkel zou twee en een half uur in- en uitgelopen worden terwijl de paskamers stonden te daveren op hun grondvesten door het bezoek van een opstandige puber, een vrijend koppel, een lompe boer en een forse legerkapitein. Een stevige loodgieter, een clichématige Amerikaan en een overspannen vader lieten de geconstrueerde toiletdeur op geregelde tijdstippen met een knal dichtvallen. Vaak vreesden we dat de hele boel ineen zou storten, maar naast de aandacht voor details, was blijkbaar ook aan de stevigheid van het decor gedacht.

Slechts één acteur bleef steeds dezelfde en dat was de uitbater van de winkel; alle andere hadden vaak vier of vijf rollen, waardoor ze zich de hele tijd moesten omkleden, zowel in de paskamers op het toneel als achter de geïmproviseerde coulissen. Dat vereist training en dat was ook te zien: een personage als de boerin verliet de winkel aan de ene zijde van het toneel en wandelde aan de arm van haar zotte echtgenoot langs de andere kant de winkel op enkele luttele minuten weer binnen. De kleedsters zullen daarbij wel een enorme hulp geweest zijn.

De vreemdste creaturen passeerden de revue en meteen valt door hun kledij, gedrag en spreken op welke types ze zijn. Geen enkel personage was hetzelfde, altijd hadden ze een ander sociaal probleem, accent of gedragsstoornis. De ene heeft alles geleerd uit schriftelijke cursussen en dicht karamellenverzen op Für Elise, maar vrouwen kan hij moeilijk in de ogen kijken, want die hebben een "blik als een giletteke". De andere is een zwartkijker die van mening is dat iedereen zijn eigen mening heeft en dat die van haar gehoord mocht worden, omdat ze een theoloog is- gegrinnik stijgt op uit de zaal. En de boerin trekt zonder schroom de kennis van de uitbater in twijfel over pijpen, wat de gevoelige mannenliefhebber in kwestie doet schrikken.

Er waren twee acteurs die steevast de luidruchtigste rollen hadden, maar die waren hen op het lijf geschreven. En al was er dan met momenten een iets te bedeesde versie van een personage, de meeste rollen werden uitstekend gebracht: op een heel vlotte en ongedwongen manier speelde elk overtuigend zijn rollenspel.
Jammer genoeg eindigde het toneel heel bruusk: op het moment dat alle acteurs in één van hun rollen in de winkel staan, vraagt één van hen waarom er de hele tijd een aangeklede aap op het toneel stond. En op dat moment ontdoet de mysterieuze aapmens zich van zijn hoofddeksel en legt uit dat het hele toneel een spiegel was die toont wat er in de werkelijke wereld aan rariteiten rondloopt. We zijn allemaal aangeklede apen in een apenkot waar we vaak voor aap staan.
Behalve de mening die de theologen aan hun stuk gegeven hebben, was het een geweldig goed toneel, met goede acteurs, grappige teksten en verzorgd decor. Kortom, het paste goed in elkaar.