14de editie Afrika Filmfestival

Weg met de clichés

Leuven als filmfestivalstad is niet zo'n gek idee. Al jaren kan Leuven bogen op verschillende filmfestijnen zoals het Kortfilmfestival, Docville en natuurlijk ook het Afrika Filmfestival. Dat laatste is ondertussen aan haar veertiende lente toe. Bijna in de puberteit, quoi?

Ruben Bruynooghe

Als je nog wilt proeven van wat de Afrikaanse cineasten je voorschotelen zonder je favoriete stad te verlaten, kom je jammer genoeg rijkelijk te laat. Van zeventien april tot twee mei had je echter ruim de kans om al je vooroordelen over Afrikaanse film te laten varen. Wij lieten die kans niet schieten en het mag geweten zijn: we zijn geschokt. Op aangename wijze.
Onze verwachtingen lagen in de lijn van bloed, verkrachting, wenende moeders en stervende kinderen. Maar Afrika is veel meer dan ellendige oorlog en dat tonen de regisseurs ook in hun films. Wij zagen portretten van Afrika zoals we het continent nog nooit zagen. Als een onverkende wereld met een eigen cultuur en gewoontes. Bovendien is het moeilijk om te spreken van Afrika als was het een coherent geheel. Zuid-Afrikaanse film verschilt zo fundamenteel van pakweg een Egyptische prent dat we ons even afvroegen of we nog op hetzelfde festival zaten.

Spek

Diversiteit is een sleutelwoord op het festival, je kan alles op je afgevuurd krijgen: documentaires, alternatief, politiek drama, komedie of gewoon een familiedrama vol incest. Spek voor ieders bek dus. Afrika heeft wel degelijk wat filmtalent in zijn mars en dat is logisch als je bedenkt dat Afrika na Azië het grootste werelddeel is.
Geen festival zonder prijzen en ook het Afrika Filmfestival gehoorzaamt aan die bede. Twee awards zijn voorzien door de organisatie zonder echt competitief te willen zijn. Een eerste prijs werd uitgereikt door het publiek zelf en ging dit jaar naar Skin een Zuid-Afrikaanse productie over het apartheidregime en het racisme dat ermee gepaard gaat. Een tweede prijs werd uitgereikt door de Veto-jury.

Scorsese

Toeval of niet, ook hier was het een Zuid-Afrikaanse film die met de eerste stek ging hollen. Toegegeven, het grootste deel van de selectie kwam uit Zuid-Afrika, maar dat maakt van Jerusalema geen onverdiende winnaar. Net als de andere zeven films uit de selectie was deze vertoning een première voor België, maar onbekend maakt voor Veto niet onbemind. Jerusalema schetst het levensverhaal van een kruimeldief die het tot ware boevenkoning schopt. Het verhaal klinkt misschien wat bekend in de oren, maar de grootste troef van Jerusalema is het professionalisme waarmee de film gemaakt is, wat meteen alle clichés over Afrikaanse film als inferieure producties mijlenver de planeet uitschopt. Dat de prent zo expliciet knipoogt naar grootmeester Martin Scorsese dat de grens tussen lenen en stelen wel heel dun wordt, zien we daarbij graag door de vingers.
Om een lang verhaal kort te maken: koop eens een ticketje voor een Afrikaanse film, want het zwarte continent heeft meer te bieden dan Somalische piraten, racisme en die ouwe nicht van een Nelson Mandela.