Alfa speelde "Ge Moogt Hem Hebben"

Van absurd tot moralistisch

Later als wij groot zijn, worden wij een fout iemand die op trouwfeesten met zijn das rond zijn hoofd gaat meebrullen met 'No Woman No Cry'. Om dan tussen de strofes door te tieren dat het 'met de wijven niks als last is'. Nuchter bekeken is het met de mannen ook 'niks als last'. Zet die twee eens samen en je krijgt helemaal mortiervuurwerk.

Geert Janssen

Dat gegeven hebben de heren en dames van Alfa in een leuk toneelstukje gegoten. Ge Moogt Hem Hebben is een klucht, al spreekt het programmaboekje liever over een komedie. Laten we de kat in kwestie vooral een kat noemen: het is een klucht, een pretentieloze, platvloerse, duidelijke, eerlijke klucht.
Woorden als nuance, subtiliteit en beschaving mag je nu uit je woordenboek schrappen. Die gaat u toch niet meer nodig hebben. Wij hebben ons geamuseerd met Ge Moogt Hem Hebben, we hebben zelfs twee keer gênant hard moeten lachen. Maar veel prijzen gaat Alfa er niet mee verzamelen. Dat zullen ze zelf ook wel beseffen.

Whisky

Moeder Alice nodigt haar drie dochters en schoonzoons uit om een mysterieus nieuws bekend te maken. Binnen de vijf minuten hebben wij de ontknoping geraden, maar dat is verder van geen belang. Vader is vertrokken met zijn secretaresse en dit geeft aanleiding tot bespiegelingen over liefde en overspel die variëren van absurd tot moralistisch.
Ter voorbereiding waren we tot de gedachte gekomen dat archeologentoneel wel iets met Indiana Jones zou doen. Inderdaad: reeds in het eerste bedrijf wordt die avonturier genamecheckt, inclusief geneuriede tune. Dat de heilige graal in kwestie een fles whisky was, konden wij, bons vivants in hart en nieren, enkel toejuichen.
Het personage in kwestie, Francis, was de ster van de avond. Gehuld in een übercool Steven Seagal-T-shirt vertolkte hij een echte man. Iemand die zegt wat hij denkt, iemand die veel lawaai maakt om zijn klein hartje te verbergen. 's Mans modedefilémonoloog was wat ons betrof het hoogtepunt van de avond.

Onkuisheid

Desalniettemin droeg Ge Moogt Hem Hebben heel wat kenmerken van provinciaal amateurtoneel zoals lokale KWB's dat wel eens brengen. De dialogen waren wat houterig en er werd een aardig stukje gehaperd hier en daar. Grappen waren melig en voor de hand liggend maar heel vaak werkten ze wel.
Wij hebben drie dagen citaten lopen spuien als "onderschat nooit een rosse" en "laat mij de jager zijn en blijf jij het konijntje." Bovendien is "de kleur van uw haar past perfect bij mijn kopkussen" een pick-up line die we sowieso eens gaan uittesten in het ware leven.
"Onkuisheid bestaat niet, er is enkel pret en verveling," stelt vamp Elvira ergens en ze heeft gelijk. Ge Moogt Hem Hebben is pret, laat daar geen enkele twijfel over bestaan. En toch is het met de wijven niks als last. Bob Marley was een visionair.