Lune schittert met dansvoorstelling Peau

Dansen door het zand van de woestijn

Vergeef ons als we te pathetisch worden in deze recensie, maar wij zijn omver geblazen door de verwoestende zandstorm die 'Peau', de nieuwe dansvoorstelling van het Leuvense gezelschap Lune, toch wel was. Nog nooit was de woestijn zo leuk. En daar hadden we geen fata morgana voor nodig.

Filip Tielens

Afgelopen week presenteerde Danscompagnie Lune de première van hun nieuwe productie Peau -huid, voor de niet zo francophonen onder ons. De Stadsschouwburg van Leuven was vooral gevuld met vrienden en kennissen, maar wij hopen dat ook het brede publiek dit pareltje ontdekt. Want wat choreografe Jennifer Regidor uit haar hoed toverde, was werkelijk subliem. En we zijn nochtans iets gewoon.

Broeierig

Het Leuvense gezelschap liet zich inspireren door La peau du monde, muziek van Goran Vejdova. Lune werkt voor deze productie samen met Pieterjan Vranckx, een professionele percussionist. De toon van Peau is meteen gezet wanneer deze muzikant begint te tokkelen op een Afrikaans instrument, en het publiek volledig meegezogen wordt in de warme spiraal van broeierige klanken en zuiderse ritmes. Een zeldzame keer waagt de percussionist zich in een niet onaardige choreografie. En als ook de dansers prachtige muziek maken door zand te schudden op een gespannen drumvel en door uit een holle stok tintelende tonen te toveren, zijn we helemaal verkocht. Interactie, daar houden we van.

Soeks

Het zand valt letterlijk uit de lucht neer, met een stofwolk tot gevolg. Ook wanneer de dansers er mee naar elkaar gooien, ontstaan er bijzonder straffe beelden. Eén voor één raakt hun huid gecamoufleerd door het zand in hun poriën. Oker, bruin, geel, het is die diversiteit aan huidskleuren en texturen van de dansers die je ook terugvindt in de tinten en schakeringen van de woestijn en hun kledij. Kostuumontwerpster Chris Snik creëerde jurken en broeken van bruin inpakpapier. Het is voor de dansers een tweede huid, die kan scheuren en waaruit ze vervellen als een ratelslang. Het krakende geluid van het papier zorgt voor een extra dimensie bij de muziek wanneer er gedanst wordt. Wanneer de dansers echter hun tweede huid afleggen en in ondergoed dansen, overheerst er slechts de oorverdovende stilte van hun lijven. Naarmate de voorstelling vordert, duikt er meer kleur in de kledij op en wisselen de dansers ook onderling van outfit. Het rood en oranje geven je het gevoel van een Egyptische soeks.

Ambassadeur

Het geheel klopt gewoon. Niet verwonderlijk dat Lune de titel "ambassadeur voor hedendaagse amateurdans in Vlaanderen" gekregen heeft. Peau is energiek en toch verstild, zo vluchtig als zandkorrels in de wind en toch blijft het op je netvlies gebrand. En wanneer het even lijkt in te zakken, duiken er weer nieuwe elementen op die je als de weerhaken van een schorpioen bij de voorstelling houden. Straffe regie. Bovendien weet Lune wanneer de zandloper van de aandacht op is en blijft de voorstelling bondig genoeg om je nooit te doen vervelen. Na het verlaten van de voorstelling hadden wij net als Dido nog steeds sand in onze shoes bij het terugdenken aan deze wonderlijke woestijntrip. Och, en dat de voorstelling twintig minuten later begon, zand erover.