Filmfirmament

Sunshine Cleaning

Positivo's: opgewekte mensen die altijd proberen de zonnige kant van het leven te zien. Miserie: een toestand gecreëerd door ongelukkige gebeurtenissen die het leven in de negatieve zin bepalen. Combineer beiden en u weet waar Sunshine Cleaning over gaat.

Bert Boogaerts

In een vorig leven was Rose Lorkowski (Amy Adams) het Amerikaanse equivalent van 'het mooiste meisje van de klas'. Enkele jaren later is ze een alleenstaande moeder die aan de slag moet als werkster. Haar bastaardzoontje heeft problemen op school, haar zus doet er alles aan om toch maar niet in te passen in de samenleving en de liefde van haar leven - met wie ze frequent stoeit in een groezelig motel - is weliswaar getrouwd, maar niet met haar. De perfecte setting voor een drama waarin het hoofdpersonage al snel geen uitweg meer ziet, zou u kunnen denken. Maar dan kent u Rose nog niet. Zij is het vechterstype. Ondanks alle stereotiepe tegenslagen probeert ze haar leven weer richting te geven met een nieuwe job waarin ze zich toelegt op het verwijderen van bloed en andere lichaamseigen stoffen die zijn achtergebleven na een dodelijke misdaad. Wanneer de politie haar werk heeft gedaan, moet Rose aan het hare beginnen.

Poetstechnieken

Ondanks al deze miserie zorgt regisseuse Christine Jeffs er toch voor dat de film voor de afwisseling eens lekker luchtig blijft. De soundtrack staat niet bol van de zware vioolconcerto's, maar kalme gitaarpop maakt alles lichter verteerbaar. De lichtjes gestoorde nevenpersonages zorgen daarbij af en toe voor een humoristisch intermezzo: de vader van Rose (Alan Arkin) heeft een wel dramatisch slechte neus voor zaken, de eigenaar van de winkel met poetsproducten biedt - ondanks het feit dat hij maar één arm heeft - hulp waar nodig en Rose's zoontje vindt het uitermate fascinerend om met zijn tong tegen allerhande voorwerpen aan te schurken. Als kijker observeert men rustig, maar niet terughoudend, de zwakke en klunzige kanten van de beperkte kring personages. Het amateurisme van de beide zusjes is herkenbaar, hun onbeholpen poetstechnieken amusant. Wist u overigens dat men vastgekoekt bloed op witte badkamertegeltjes met tandenborstels te lijf moet gaan?
Amy Adams houdt zich wonderwel staande in dit rariteitenkabinet. Haar vertolking van Rose is een geslaagd huzarenstukje. Waar Poppy uit Happy-Go-Lucky nog volledig de mist in ging, verliest Adams zich nooit in ongeloofwaardig of irritant optimisme. Rose is overtuigd van haar eigen kwaliteiten. Zij gaat elke dag tegemoet met een glimlach en blijft hopen op beterschap. Tegelijk is ze realistisch en is zij zich bewust van haar uitzichtloze situatie. Op Rose haar gezicht staat haar interne vertwijfeling in grote letters te lezen. Zij weet dat verandering niet vanzelf komt. "I am strong, I am powerful, I am a fucking loser," denkt ze luidop na seks met andermans echtgenoot, haar oude liefje. Loser of niet, we zijn net als Rose veroordeeld tot het eeuwig positief denken. Of dat ook een goede strategie is, kan je beter zelf gaan ontdekken.