Frank Deboosere

"Ik hou mijn hart vast als de zon nog eens een serieuze ontploffing geeft"

Een volkswijsheid stelt dat enkel de zon voor niets opgaat en in België niet eens altijd. Anderzijds hebben we de laatste paar weken niet bepaald te klagen over het weer. Redenen genoeg om Frank Deboosere, onze favoriete ex-snor, eens stevig te ondervragen.

Herlinde Hiele & Christoph Meeussen

Deze week is het heen-en-weerweek. In die periode probeert men het alternatieve vervoer centraal te stellen. Ook de 'ik kyoto-week' is begonnen. Frank Deboosere is alvast overtuigd en neemt ons consequent mee de VRT-trappen op naar zijn kantoor. Frank Deboosere: «Ik ben nogal een actieve fietser dus probeer zo'n dingen wel onder de aandacht te brengen. Er is bijvoorbeeld ook Velocity 2009 in Brussel, dat is een grote bijeenkomst van fietsers over heel Europa.»
«Tien jaar geleden wedde ik met mijn schoonvader dat ik met één bezinetank meer dan 1000 km zou doen. Dat is mij toen gelukt en ik ben er verder mee gegaan, zodat ik nu regelmatig 1200 km ver raak met één tank. Veel komt doordat ik nooit sneller dan 90 km/u rijd, iets waarvan ik vind dat het gerust veralgemeend mag worden. Niet alleen daalt je verbruik drastisch. Zo zorgt gezamenlijk trager rijden voor minder ongevallen, verlaagt het de emissie van fijn stof en raken we tijden de spitsuren sneller van punt a naar punt b. Mij moeten ze nog steeds het grote voordeel aantonen van sneller rijden. Het is een typisch voorbeeld van ongebreideld individualisme waardoor we ons allemaal vast rijden.»
«Er is er maar één aarde en we moeten er zorg voor dragen. Naarmate je ouder wordt, raak je meer bewust van je eigen sterfelijkheid en van het feit dat we de planeet in goede omstandigheden moeten doorgeven aan een nieuwe generatie. We zijn natuurlijk maar een kleine druppel op een hete plaat en zelf kunnen we het verschil niet maken, maar zeker BV's hebben een voorbeeldfunctie. Er wordt natuurlijk met een vergrootglas naar ons gekeken, de minste scheve schaats wordt breed uitgesmeerd.»

traag

«Ik zit op 20 km van mijn werk en ga altijd met de fiets op en af. Ik was begonnen met een elektrische fiets, iets fantastisch. No pain no gain, je hebt altijd de wind mee. Tot op een bepaald moment de pers mij uitlachte. Dan heb ik maar een gewone fiets genomen en dat gaat ook, al kost dat wel wat meer moeite. Zo ben ik een heel trage fietser en iedereen fietst mij voorbij. Van jonge mensen kan ik dat hebben, maar als dat een oud besje van 98 is, dan ga ik daar achteraan. Als ik dan doodmoe thuiskom vraagt mijn vrouw of ik weer achter de vrouwen heb gezeten.»
Veto: Wat vindt u zo aangenaam aan fietsen?
Deboosere: «Vorig jaar had ik 8000 km op de teller staan en dat is wel plezant. Enerzijds is het goed voor de gezondheid en mijn portefeuille, ik spaar een 1500-tal euro per jaar uit. Anderzijds is fietsen ook een uiterst sociale bezigheid: je komt onder de mensen, fietsers helpen elkaar als er een probleem is. Het regent ook niet vaak: het aantal regenminuten in België bedraagt niet meer dan acht procent. Op regen kan je je trouwens kleden. Ik heb een regenbroek en -vest en laarzen.»
«In Leuven doen ze tegenwoordig heel veel voor fietsers. Die nieuwe fietsstallingen bijvoorbeeld, dat is een ongelooflijke revolutie. Toen ik in Leuven zat was dat: als uw fiets wordt gestolen, pik er zelf een en gooi hem achteraf in de Dijle. Nu is dat allemaal veel beter geregeld. Ik kan enkel maar hopen dat afgestudeerden nadien de fiets blijven gebruiken want het is fantastisch. Je wordt er ook altijd goedgezind van, misschien niet altijd, maar het helpt wel.»
Veto: Maar in de rest van Vlaanderen kan het nog heel wat beter?
Deboosere: «Er wordt echt wel aan gewerkt. Op mijn parcours naar VRT zijn er in de jaren dat ik fiets twee stukken fietspad bijgekomen en een derde is in aanleg. Het leuke is dat automobilisten een jaar lang met die werken zitten opgescheept. Ik stop dan eens een vraag aan de werkmannen: "Hoe zit dat hier? Ah, fietspaden? Goed jongens!" De volgende keer dat ik daar dan langs rijd roepen ze naar mij: "Ha, daar is de Frank met zijn botten aan!"»
«We moeten ook de hand in eigen boezem steken: als het een autoloze zondag is, zie je dat de fietsers en masse Brussel inpalmen en als halve gangsters door de rode lichten beginnen te rijden. Dat kan anders, denk ik dan.»

Nutteloos

Veto: We zijn in het jaar van de sterrenkunde: wat houdt dat in?
Deboosere: «Ik was vijftien jaar toen ik naar de sterren ben beginnen kijken en ben intussen al 25 jaar vrijwilliger bij de sterrenwacht van Grimbergen. Als vrijwilliger geef ik daar elke laatste vrijdag van de maand een voordracht over weer- en sterrenkunde. Professor Christoffel Waelkens van de K.U.Leuven zei ooit nog: "Sterrenkunde is waarschijnlijk de meest nutteloze van alle wetenschappen." Maar anderzijds heeft het ook een erg verbindende kracht. Als we allemaal het licht uitdoen, spreken we allemaal dezelfde taal, hebben we allemaal dezelfde kleur. Dan is er geen wit of zwart, geen man of vrouw en geen arm of rijk, we zijn allemaal dezelfde. Je ziet dat doorheen alle culturen in de geschiedenis: de fascinatie voor het heelal blijft terugkomen. Het is heel ver weg en tegelijkertijd slaat het ontzettend op je in, en doet het mensen handen geven aan elkaar. De sterrenkunde wordt zo in een mooi daglicht gezet, of liever maanlicht. Jammer genoeg is het in Vlaanderen erg moeilijk om naar de sterren te kijken vanwege het kunstlicht. Ik ben niet voor een duistere toekomst, maar als men de lampen al naar beneden zou richten, zou men al heel wat besparen en zou het heelal het heelal kunnen laten zijn. Ze zeggen altijd dat Parijs de lichtstad is, maar Vlaanderen is de nacht van de lichten. Het is een van de helderste plekken van heel de wereld. We hebben blijkbaar geld genoeg.»
«Ook al omdat je zou kunnen denken dat het niets met ons aardse leven te maken heeft, integendeel. Heel wat aardse problemen zijn in de ruimte ontstaan. Zoals bijvoorbeeld het verdwijnen en van de dinosaurussen. Zo zijn er nog wel een aantal erg catastrofale voorbeelden. Ook in de toekomst zal dat nog gebeuren. Ik hou mijn hart vast als de zon nog eens een serieuze ontploffing geeft. Soms is de zon erg rustig, maar op bepaalde momenten net niet. Zo was de zon in de 19de eeuw een keer zo actief dat alle telegraafverbindingen zijn uitgevallen. Stel je voor dat dat vandaag zou gebeuren, met al die hypergevoelige elektronica. Dat zou niet alleen veel schade aanrichten aan de satellieten rondom de aarde - die instaan voor GPS en communicatie wereldwijd - maar ook al onze elektronica hier is dan om zeep. Vroeg of laat zal er zeker zoiets gebeuren, zodat men ondertussen ook al iets heeft gestart als het ruimteweer. Net zoals op aarde wordt de activiteit buiten onze dampkring in het oog gehouden om grote zonnestormen te voorspellen. Als er dan zo eentje aankomt, kan men snel alle belangrijke entiteiten van bepaalde netwerken afkoppelen. Die koppeling is net gevaarlijk. Dat lijkt onnozel en ver-van-mijn-bed, maar we moeten er rekening mee houden.»

Kustlobby

Veto: Zal men ooit 100 procent nauwkeurig het weer kunnen voorspellen?
Deboosere: «Absoluut niet. Er is de grote computer in Reading, waar men de Europese middellangetermijnvoorspellingen maakt. De wiskundige modellen die men daarvoor gebruikt, worden steeds beter zodat we tegenwoordig voor vijf dagen vooraf kunnen voorspellen, waar dat vroeger maar voor drie dagen vooraf was. Het gaat dus beter, maar helemaal juist zal het nooit worden. We moeten daar ook voorzichtig mee zijn, want mensen rekenen fouten vandaag ook veel harder aan dan pakweg twintig jaar geleden. We kunnen meer en er wordt meer verlangd, maar 100 procent zullen we nooit halen.»
Veto: Krijgt u veel reacties op uw voorspellingen?
«Ik moet altijd lachen als ik de mensen van CNN hoor praten over: "this region sun and this region rain." "This region" is dan altijd 20 keer België. En wij moeten dan een verschil maken tussen de oost- en de westkust. Soms gaat dat echt heel ver. Er gaat geen jaar voorbij zonder dat er parlementaire vragen gesteld worden waarin de kustlobby vraagt voor een apart weerbericht. Met recht en reden, maar dat is er nu al. We tonen op de kaarten een aantal icoontjes, met voor de kust eigen iconen voor zon, regen en windsnelheid. Ook laten we regelmatig foto's zien van de kust, veel meer dan van andere streken. Het KMI maakt een apart kustweerbericht op teletekst, maar de lobby wil graag een apart kustweerbericht op televisie zelf omdat ze van het toerisme te leven. Maar als we dat gaan doen, willen de Limburgers er ook een, en dan volgen de Ardennen enzovoort. Het is een heel gevoelig punt.»

Pien

Veto: Hoe ziet een dag voor een weerman eruit?
Deboosere: «Die begint al heel vroeg, want ik doe ook de weerberichten voor Radio 1 en MNM. Dat doe ik van thuis uit via een speciale radiolijn, zeven dagen op zeven. Vier dagen op zeven doe ik er nog televisie bij. Daarvoor sparen we veel tijd uit doordat we geen teksten moeten schrijven om ze af te lezen. Sabine (Hagedoren, red.) en ik tekenen onze kaarten al jaren zelf en ordenen ze ook. Als we moeten presenteren weten we wat we moeten zeggen en de volgorde waarin dat gebeurt. Ze moeten dus niet geprojecteerd worden. Het is dus vooral rondgaan op verschillende radioredacties en de weerberichten op TV presenteren. Daarnaast ben ik zo veel mogelijk beschikbaar voor interviews of mensen met vragen. Vaak wijs ik hen door naar mijn website, waarin ik ook veel tijd steek. Het avondweerbericht neem ik op, en dan ben ik om half acht 's avonds weer thuis. Daar zet ik dan meteen de computer op om de radarbeelden te bekijken. Ik amuseer me en het is heel plezant om te doen.»
Veto: Armand Pien is 37 jaar weerman geweest. Gaat u zijn record breken?
Deboosere: «Dat weet ik echt nog niet. Dat kan zo snel veranderen in medialand. Ik geniet elk jaar van alles wat ik mag doen, maar ik weet niet wat er nog allemaal gaat gebeuren. Ik kan alleen maar mijn best doen. Ik ga niet voor het record om het record. Mijn gezin gaat voor. Het vuur moet blijven branden. En zolang als het gaat, zo lang als ik mag, graag. Het boeit en verveelt nooit. Mensen zeggen ook altijd: 't is toch altijd hetzelfde, maar dat is het eigenlijk nooit.»