Europese Kopstukken: Frieda Brepoels (N-VA)

"Het is de Belgische poot die spreekt"

Tussen de lijst met Europese kopstukken die tijdens de voorbije weken bezoek van Veto kregen, staan opvallend weinig dames. Het N-VA-antwoord op onze Europese verzuchtingen brengt daar de nodige verandering in. Frieda Brepoels staat in polepositie op de kieslijst voor het Europees parlementsschap.

Bert Boogaerts

Veto: Helemaal onderaan de kieslijst treffen we Bart De Wever aan. Zit daar een strategie achter?
Frieda Brepoels: «Wij kiezen voor geloofwaardigheid. Sommige andere partijen maken de keuze om de voorzitter of de meest bekende figuur vooraan te zetten. Wij zeggen "what you see, is what you get." Diegene die bovenaan staat zal ook gaan zetelen. Ik heb dat ook vijf jaar met veel plezier en enthousiasme gedaan. Zeker als je meer naar het einde van je carrière gaat, heb je veel ervaring uit vorige mandaten. Ik ben schepen geweest, gedeputeerde gedurende acht jaar in de provincie Limburg en in het Vlaams parlement gezeten. Dan zie je ook veel makkelijker de meerwaarde van Europa voor de lokale en de regionale besturen. De gemeenten, steden, provincies en Vlaanderen als deelstaat voeren zeker twee derde van de Europese wetgeving uit. Als je daarin meedraait, kan je je dat ook beter voorstellen hoe dat in zijn werk gaat. Ik denk dat je meer aan Europa hebt als je al wat stadia doorlopen hebt in de politiek en de nodige ervaring hebt. Ook contacten zijn daarbij erg belangrijk.»

Brigitte Bardot

Veto: U heeft zelfs contact met Brigitte Bardot.
Brepoels: «(lacht) Vanuit de commissie milieu en volksgezondheid was ik rapporteur voor het zeehondendossier. We hadden met de dierenrechtenorganisaties een avond georganiseerd om de vertegenwoordigers van de landen bij elkaar te roepen omdat we nog de steun nodig hadden van enkele landen in de raad van ministers. Een jonge man van de stichting Brigitte Bardot kwam naar mij toe en zei me: "Brigitte Bardot is aan de lijn voor jou." Ik wist wel dat zij het ook voor de zeehonden opnam. Ze was heel rustig en traag en zei steeds opnieuw: "Frieda, ik ben zo blij met wat je doet voor de zeehonden, dat je dat voor een stuk overneemt van mij. Ik heb daar vijfendertig jaar voor gevochten. Als dat nu zou lukken, dan ben ik je zo dankbaar." Op het laatste zei ze nogmaals: "Thank you so much, Frieda."»
Veto: Voor welke verwezenlijkingen zou de student u kunnen bedanken?
Brepoels: «Wij hebben nu in het Europese Jongerenpact aangedrongen tot meer horizontaal denken. Men moet door alle beleidsdomeinen heen aandacht hebben voor de gevolgen voor jongeren en de jeugd in het algemeen. In de commissie voor jeugd en volksgezondheid kom je op een aantal vlakken zeer sterk in aanraking met dossiers die voor jongeren heel belangrijk zijn. Bijvoorbeeld over mentale gezondheid. Dat heeft te maken met stress, maar ook met pesten, met de drang om altijd te moeten presteren die de maatschappij aan jongeren oplegt. Een gevolg daarvan zijn de hoge zelfmoordcijfers.»
«Vanuit Europa pleiten wij ook voor meer middelen rond Erasmusuitwisselingen. De beurzen daarvoor zijn te laag. Het Europees Parlement had om 300 euro per maand gevraagd, maar dat het bedrag staat nu op 200 euro per maand, toch een stap in de goede richting. We willen ook bijkomende voorstellen doen voor jongeren uit kansarme gezinnen of omgevingen. Uit een onderzoek bleek dat ook jongeren uit het beroepsonderwijs of het technisch onderwijs zin hebben om naar het buitenland te gaan, maar dat vaak toch niet doen. Wij denken dat het financiële aspect daar voor iets tussenzit.»

Omweg

Veto: Kwatongen beweren dat Europa een steek heeft laten vallen in de economische crisis.
Brepoels: «Je moet eens zien hoe moeilijk het geweest is om zekerheid te krijgen over hoe de Europese Unie moet gefinancierd worden. Het gaat dan precies over één procent van het totale Bruto Nationale Product van de lidstaten, één procent van het geheel. Daar moet Europa het dan mee doen. In de financiële en economische crisis wijst iedereen onmiddellijk richting Europa. Europa moet dat maar oplossen. Maar hoe doe je dat als je geen goede organisatie hebt, als je zelf de middelen niet hebt. Dat heeft me de afgelopen jaren echt pijn gedaan. Wij geven het beste van onszelf, we doen wat we kunnen doen in de organisatie, maar zolang de lidstaten dat stukje van hun macht niet willen afgeven aan de Europese Unie, kan het gewoon niet goed draaien.»
Veto: Gaat men dan terug de toer van nationalisering op?
Brepoels: «Vanuit de N-VA zeggen we heel duidelijk: "wij willen niet minder Europa, wij willen meer Europa, maar dan een sterker Europa." Niet alleen op het financiële en economische vlak, maar ook op het vlak van energie bevoorrading en van veiligheid en defensie is er echt behoefte aan het eenduidig optreden. Dat geldt ook voor asiel en migratie. Ik vermoed dat dat probleem de grootste uitdaging van de toekomst gaat worden. We hebben open grenzen binnen de Unie, dus zijn het de buitengrenzen die in het oog gehouden moeten worden. Neem nu Spanje. Vorig jaar hield Spanje een grote regularisatiecampagne. Die 750.000 nieuwe Spanjaarden zijn vrij om zich in de andere lidstaten te bewegen. Een beslissing binnen een bepaald land heeft een belangrijke impact op de andere landen. Dus moet je de handen in elkaar slaan en dat samen doen.»
«Als Europa sterker wordt voor de zaken die op het supranationale niveau moeten worden aangepakt, dan willen wij bij de N-VA ook dat Vlaanderen sterker wordt binnen de Europese Unie. Vlaanderen moet ook eigen bevoegdheden krijgen, een eigen stem in Europa. Dat is nu niet het geval omdat alleen België een lidstaat is van de Europese Unie. Toch zijn Vlaanderen en Wallonië voor een heel groot stuk afhankelijk van wat België doet binnen die Unie. Het milieubeleid, een bijna exclusieve bevoegdheid van de deelstaten, kan op dit ogenblik niet door de Vlaams minister aan de Europese tafel met hun collega's, ministers van milieu van de andere lidstaten bediscussieerd worden. Het is de Belgische poot die spreekt, dus moet je altijd eerst op het Belgische niveau naar een compromis zoeken voor je met de 26 anderen kan gaan samen zitten. Dat vinden wij een enorm probleem voor het democratische gehalte van ons beleid in Vlaanderen ten aanzien van Europa. Die omweg via het Belgische systeem is er voor ons te veel aan. Die omweg vormt veel obstructie in de besluitvorming. Dat Vlaanderen ook in de Unie een rechtstreekse vertegenwoordiging zou krijgen, is voor de N-VA een enorme uitdaging voor de toekomst. Ofwel moet Vlaanderen zelf lidstaat worden van de Europese Unie, ofwel moet Europa in die overgangsperiode naar goede oplossingen zoeken om die constitutionele regio's ook een plaats in de besluitvorming te geven.»