Dagboek van rector-elect Geert Janssen (11)

Last van het leven en frisse gulheid

De campagne en de verkiezing zitten erop, ook voor Geert Janssen, student en voormalig rectorskandidaat. Dat weerhoudt hem er niet van te blijven schrijven, integendeel zelfs: meer dan ooit staat hij ten dienste van de lezer, de student, de universiteit die hij vanaf één augustus de zijne mag noemen.

Goonswriter

Maandag. «Enige al te kleine jongens die zelf uiteraard geen onsje verantwoordelijkheid torsen - verantwoordelijkheid, die schone last die het leven der anderen verlicht! - publiceren vandaag nonsens en vuiligheid over mijn kandidatuur. Het zal gauw genoeg gedaan zijn met die garnalen. Ik zet meteen de meest efficiënte middelen in: morgen een open brief aan de kiescommissie, maar nu al enkele subtiele berichten op mijn wijd en zijd gelauwerde blog en een sympathiek dreigend telefoontje aan de te kleine jongens. Het spreekt dat ik dat laatste niet zelf doe, het zou me maar een zootje worden. Daar heb ik mijn trouwe trawanten voor.»
«Trawanten, die schone anderen die de last van het leven verlichten!» Dinsdag. «Dinsdag, D-dag, zeg maar. De blogberichten heb ik door mijn webmaster laten weghalen, ik geloof dat de boodschap bij de te kleine jongens nu wel begrepen zal zijn. Geen nood om die pareltjes van parler vrai nog langer het web te laten sieren.»
«Ik heb vertrouwen in de stemming van vandaag. Wat de kranten schrijven klopt als een buste van een vrouw die rakelings langs mijn waanzinnig erotiserend aura scheert: de studenten zijn verdeeld. Ze zijn het immers maar niet eens geraakt over de beste reden om hun stem aan mij te geven. Is het mijn oorspronkelijkheid als student, mijn ijzersterk programma, mijn visie op gebied van de associatie (ik zou dat vehikel simpelweg omdopen tot 'communicatie', dat lost een heleboel op; nomen est totum, zei mij grootmoe steeds), mijn ambitie die in de eerste plaats het belang van onze Alma Mater voor ogen heeft, mijn ongebondenheid? Eerlijk, ik zou evenmin weten waarom ik al deze stemmen verdien.»
«Ik overleef de eerste stemronde dan ook probleemloos. De communicatievoorzitter, zoals ik hem in de hernieuwde structuur zal noemen, belt mij op en spreekt zijn appreciatie uit. Maar we zijn er nog niet: de échte keuze maakt de kiezer vrijdag pas. De keuze tussen een verdorde figuur die compleet fin de carrière is en de frisse gulheid van mijn ziel en goddelijk lichaam.» Donderdag. «Ik laat het vol vertrouwen vallen in één mijner colleges: dit zal zowat het laatste college zijn dat ik in jaren bijwoon. Als rector zal ik mijn tijd aan eerbaarder zaken mogen schenken.» Vrijdag. «'t Is gebeurd. De befaamde quizmasterwoorden galmen onder mijn schedelpan. 't Is gebeurd, men heeft de juiste keuze gemaakt. Was passieren muss, ist passiert. Geen idee waarom dat juist in de taal van Goethe staat geschreven, maar het staat er nu.»
«In mijn eerste televisieoptreden als rector-elect experimenteer ik almeteens met een nieuwe methode: door mechanisch naar voren en achteren te wiebelen als een lome speer die net in de aarde is terechtgekomen, tracht ik de kijkers te hypnotiseren en mee te nemen in het verhaal van geven en nemen dat ik wens te verkennen. Benevens de obligate antwoorden op onwetende vragen - deze interviewer zal het Rijk Gods zien, zoveel is zeker - bereik ik de geesten van velen door op een onbewaakt moment de zin te prononceren die gemaakt lijkt te zijn voor dit specifieke etmaal: de toekomst begint vandaag.»