Groene appel en banaan

In zijn gedicht Fire And Ice stelt the late, great Robert Frost dat de wereld best wel eens ten onder kan gaan aan een overdosis ijs. Van de doden niets dan goeds, maar daar sloeg de ouwe rukker de plank toch serieus mis. Niet eens omdat dat hele global warming-gehannes hem tegenspreekt.
Wel, dames en heren, omdat ijs het hedendaagse equivalent is van ambrozijn, het mythische voedsel van de goden. Zij het dan dat ijs iets vrijer toegankelijk is voor nietige stervelingen als wijzelf. Heeft dat hele democratiegedoe toch iets opgeleverd. Om maar te zeggen dat op de landkaart van ons leven alle wegen naar een ijskraam lijken te leiden de laatste paar weken.
Dan staan we daar zoals u daar waarschijnlijk zelf regelmatig staat. De keuze tussen een hoorntje en een potje wordt snel gemaakt. Eigenlijk is het niet eens een keuze. Het is een ritueel, een levenshouding. Wij zijn een gewoontedier.

Vitamientjes

Hoeveel bollen we willen, valt al moeilijker uit te maken. Wij nemen er meestal twee. Één, dat is te weinig en drie zijn er teveel. Twee dus. Maar welke? Wij zijn niet zot van all things chocolate. Namen als straciatella klinken ons eerder verwijfd dan lekker in de oren.
Wij hebben het nogal voor fruitsmaken. Dan kunnen we onszelf wijsmaken dat het met de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid vitamientjes ook weer snor zit. Welke fruitsmaken we precies in ons hoorntje gekwakt willen, verschilt van dag tot dag. Zo blijft het leven interessant.
U kent dat wel en als u dat niet kent is het hoog tijd om aan te schuiven bij een ijskraampje. U heeft het verdiend.