Wina speelt 'De Vrek'

"Tien man en een kapstok"

Er wordt wel eens gezegd dat Molière een briljant toneelschrijver was. Er wordt ook wel eens gezegd dat er geen vrouwen in Wina zitten. Blijkt toch wel niet dat beide stellingen met een korrel zout genomen moeten worden zeker? Wat een ritje naar Alma 3 al niet aan nuancering oplevert.

Ruben Bruynooghe

Natuurlijk was Molière een begenadigd schrijver, maar men moet wel aanvaarden dat de man zich bezighield met komedies schrijven. Schrijvers moeten nu eenmaal ook geld in het laatje kunnen brengen en als de mensen graag kluchten hebben, dan kan je moeilijk dramatisch gaan doen. Uiteindelijk wordt FC De Kampioenen ook nog altijd heruitgezonden, nietwaar?
We waren dus niet erg veeleisend toen we de Koelisse binnenstapten en onszelf gewillig een dik uur overgaven aan de jongens en verrassend genoeg ook meisjes van Wina. Ons doel stond op een glimlach of twee en het moet gezegd, dat objectief is gehaald. Niet dat we nu een gelukkige dood kunnen sterven, maar we hebben er toch onze slaap niet voor moeten laten.
De Vrek gaat weinig verrassend over een gierigaard. Een heel uur lang irriteert de man zijn familie en omgeving met zijn tirannie, seksisme en krenterigheid, maar Molière zou Molière niet zijn om niet te eindigen in een sfeer die nog het best te vergelijken valt met luisteren naar het belachelijk opgewekte Sunshine lollipops and rainbows van Leslie Gore. Degelijk vermaak voor degelijke mensen dus. Als we yuppies waren geweest, dan hadden we geen verdere meerwaarde gezocht in ons leven.

Applaus

Jammer genoeg lijden wij na zo'n korte trip meestal aan het rebound-effect waarbij we ons afvragen waar we nu juist om hebben moeten lachen. Het feit dat een kapstok aangesproken wordt met 'meneer de commissaris' is objectief gezien namelijk helemaal niet grappig. En wij maar dwaas glimlachen, een mens zou zich voor minder vervloeken.
Uiteindelijk zal Wina op de prijsuitreiking van het interfacultair theaterfestival niet al te veel brokken maken met haar opvoering van De Vrek, maar daar zou het per slot van rekening niet om mogen gaan in kringtoneel. Je ding doen op het podium en applaus krijgen, meer moet dat niet zijn en dat hebben ze dan ook bereikt. Terecht trouwens, want op het spel zelf viel er niet veel aan te merken. Geen absolute toppers, maar tegelijk degelijk genoeg om ermee naar buiten te durven komen.

Lentebos

Neem bijvoorbeeld de vertolking van de zaakjesregelaar La Flèche, een man die aangenaam genoeg gespeeld wordt door een vrouw. Van wereldklasse kunnen we natuurlijk niet spreken, maar voor de korte stukken dat we haar zagen konden we haar lang niet slecht noemen, integendeel. Eenzelfde mening geldt grotendeels ook voor de andere acteurs amateurs. We zouden dan zelf ook niet weten welke uitdieping we mogen verwachten van de oppervlakkige en gekarikaturiseerde personages die in het script stonden.
Omdat komedie vrolijk is en niemand graag minpunten hoort, gaan we er ook niet teveel achter zoeken. Wat onder het loof van het Heverleese lentebos gebeurt blijft daar ook, de cast van tien man en een kapstok hebben hun best gedaan en ook de belichting zat goed. Dat Molière niet onze favoriet is, zal daarbij iedereen worst wezen.