Beeldenstorm: de overblijvers

Woord en beeld

De standbeelden van Leuven hebben meer te bieden dan een artistieke streling voor het oog. Achter vele beelden zit een interessant verhaal of een onverwachte. Wat? Je dacht een doordeweekse, weinig verrassende Beeldenstorm te lezen? Met saaie undercover kotmadammen en schoolse weetjes over oud-rectoren? Goed geraden: dat wordt het exact.

Bo Vanluchene

Vrees niet, Veto zou Veto niet zijn als we geen seizoensgebonden verrassingen in petto hadden. Ervaren we de laatste dagen alleen maar prachtig weer? Tijd voor een interview met Frank Deboosere. Ondervinden we de traditionele pijnen van het schrijven van een bachelorpaper? In een wip is de stem van de gemiddelde student aan het papier toevertrouwd. Schrijven we bij deze de laatste Beeldenstorm van het jaar: de uitgelezen kans voor een bescheiden terugblik en een festijn van nieuwe nutteloze feiten.

Begin

Niet elk standbeeld van Leuven is al de revue gepasseerd, maar toch loopt deze reeks op zijn laatste benen. Al zijn enkele prachtexemplaren van de in brons gegoten naakte vrouwen en aanverwanten van onze studentenstad nog niet geëerd met een eigen artikel, de vijver is bijna leeggevist. Aan de laatste overblijvers willen we met plezier enkele alinea's wijden. Rasecht icoon van het Leuvense uitgaansmilieu De Ballon van de Vriendschap was bijvoorbeeld bijna de vergetelheid ingegaan - en nu het archief van Veto (mits het uit de weg ruimen van enkele technische problemen).

Opbouw

De Ballon van de Vriendschap is een van de ontelbare beelden die in de stad zijn neergepoot door het Verbond der Jaartallen, het gekke exclusieve mannenclubje voor Leuvense veertigers die samen jarenlang badend in angstzweet op hun zestigste verjaardag wachten. Een twintigtal jaar geleden werd de gigantische luchtballon op het Hooverplein neergezet, de studenten uitdagend met zijn grote mand gevuld met standbeelden. Vandalisme leidde er toe dat beeldhouwer Danny Tulkens twee jaar geleden de beelden heeft moeten vervangen. Aan de prijs van 30.000 euro - oftewel 20 Veto-recepties - vervaardigde hij de twee echte en twee fictieve personages opnieuw. Als toemaatje krijg je het boeiende weetje mee dat maar één van de beelden op dat moment was gestolen - hoe, dat is een raadsel waar Dan Brown naar verluidt komaf mee maakt in zijn volgende boek.
Nog een verwaarloosd beeld met een melige titel dat net zo goed uit een stripboek van Suske en Wiske had kunnen komen, is 'De menselijke krachtinspanning'. Trots op de heropbouw van Leuven na de Eerste Wereldoorlog, wou de stad dit vieren met een gespierde man met een rotsblok op de schouders. Jammer van de Tweede Wereldoorlog die er op dat moment zat aan te komen - we spreken 1937. Het beeld werd echter tijdens die jaren naar het schijnt niet verwoest. Het waren de recente - en aanslepende verbouwingen van het museum - die ironisch genoeg de reden zijn voor het weghalen van het beeld.

Eind

Soms vinden wij ook geen woorden om beelden als Abraham (van Freddy Janssens), Paep Thoon (door Peter Vanbekbergen) of Mercator (Raoul Biront) te eren. Dat is nu niet het geval. Wij moeten schrappen in onze artikels om plaats te maken voor andere. Aan jou om nu zelf het opzoekwerk te verrichten. Zoveel standbeelden, zo weinig plaats. Een echte beeldencultuur heeft Leuven echter niet. Niet dat we willen gezegd hebben dat goede beelden in musea staan.