Millennium: the movie (Men who hate women)

Deze Scandinavische thriller is gebaseerd op de Millenniumtrilogie van de - althans in Scandinavië - razend populaire misdaadauteur Stieg Larsson. "Stieg wie?" horen we u al vragen. Helaas, veel wijzer kunnen we u wat hem betreft niet maken. Afgaande op de film, moet Larsson het vriesbestendige equivalent van Pieter Aspe zijn.

Michiel Leen

Maken dus deel uit van het verhaal: een rijk geslacht van industriëlen, een met nazi-praktijken bezwadderd verleden, seksueel misbruik door familieleden, persoonsverwisselingen, de Bijbel, you name it...
Alleen is het hoofdpersonage voor één keer geen overjaarse bordkartonnen flik, maar een wegens laster veroordeelde journalist, die er uitziet als een kruising tussen Daniel Craig en Frank Bomans uit Thuis. Mikael heet hij. Hij krijgt van een stokoude, rijke man de opdracht de verdwijning van zijn nichtje op te lossen, uiteraard tegen een royale vergoeding. Pittig detail: het lieve kind verdween al in 1966. Sindsdien heeft de politie haar tanden stukgebeten op de zaak, zonder veel resultaat. Ook Mikael boekt niet veel vooruitgang, al duurt het een hele poos eer het verhaal op dat punt aanbelandt.

Fucking ämäl

Enter Lisbeth, een kettingrokende en emotioneel getroubleerde privédetective, die Mikael al van bij het begin van de film volgt. Om één of andere bizarre reden zit het kind opgescheept met een zwaar geperverteerde voogd, wiens seksuele mafkezerij ze betaald zet door de stakker een koekje van eigen deeg te geven. Dit terzijde.
Lisbeth en Mikael vormen een weinig fotogeniek duo maar dankzij Lisbeths talent als hacker komt er eindelijk toch wat schot in de zaak. Zucht. Als er één ding is waar wij een hekel aan hebben, dan zijn het computers. Zeker computers die moordzaken oplossen. De steeds grotere gaten in het verhaal worden, naarmate de film vordert, vrolijk dichtgetimmerd door close-ups van nietszeggende menuschermen en frenetiek op willekeurige toetsen meppende vingers. CSI Stockholm, quoi? Of de goedkoopste deus ex machina die dit digitale tijdsgewricht te bieden heeft. Macbooks, dat wel.
Tussen deze ontwikkeling en de ontknoping wordt de lezer nog vergast op een aantal van de pot gerukte ontwikkelingen. De wel erg obligate seksscène tussen Mikael en Lisbeth mag daarvan een absoluut dieptepunt mag heten. Met stip op twee: de manke flashbacks die Lisbeths bizarre en soms ronduit emo gedrag moeten verklaren aan de immer verwarder rakende kijker.
@:Nochtans hoeft dit niet noodzakelijk een slechte film op te leveren, en Millennium, the Movie is zeker niet de slechtste leerling van de klas. De haken en ogen waarmee het verhaal aan elkaar hangt, lijken dan wel verdacht veel op die van onze inheemse flikkenfilmproductie, dat neemt niet weg dat Millennium bijwijlen op indrukwekkende wijze in beeld gezet is, met een blauwige kleurcorrectie die je bij het aanschouwen van de sneeuwtaferelen op het scherm, onwillekeurig mee doet bibberen van de kou. De hele film straalt dezelfde casual degelijkheid uit, die we dichter bij huis ook aantroffen in De Zaak Alzheimer. Ongetwijfeld zullen de echte Larssonadepten een hele kluif hebben aan deze film. Voor de minder overtuigden komt de ontknoping, na veel te lang wachten, helaas niet als een opluchting, maar als een te lang uitgesteld genadeschot.