De wereld volgens Gijs Witdouck

"Een platte schlager over wassen beelden"

Hij is een spilfiguur van de Gentse alternatieve muziekscène maar het begon allemaal in zijn Leuvense studententijd. Gijs Witdouck: germanist, gitarist, vocalist maar bovenal drummer. He hits things for a living.

Geert Janssen

Veto: In 2007 won u met the Vintage Russian Boys het Interfacultair Songfestival. Een week later vielen jullie uit elkaar. Waar liep het mis?
Gijs Witdouck: «Het liep niet mis. De groep was opgericht als gelegenheidssupergroep om dat wedstrijdje even te gaan winnen. Ik had de beste muzikanten van Leuven samengebracht, zodat nauwelijks opviel hoe slecht ik zelf was. We hebben de week na de zege nog één optredentje gegeven in een overvolle kelder, maar toen is iedereen teruggekeerd naar zijn eigen projecten. Veel te drukke agenda's allemaal.»
Veto: Hoe lang speelt u al muziek?
Witdouck: «Een jaar of zes, geloof ik. Een late roeping. Thuis heb ik altijd naar Radio 2 moeten luisteren. Via een gabberperiode en een skaterperiode heb ik uiteindelijk ontdekt dat er ook mensen plezier beleven aan muziek maken. Dus toen wou ik dat ook. Vooral omdat ik geen echte job wou. Blijkt dat toch lelijk tegen te vallen.»

Grenzen

Veto: Wat zijn uw voornaamste invloeden?
Witdouck: «Uiteraard is er Kickass Records dat mij met een uitgebreide catalogus aan vernieuwende folkrock en typische jaren tachtig free jazz constant aanzet om grenzen af te tasten. Daarnaast hou ik ook heel erg van Kyuss, Radiohead, Mastodon en The Mars Volta.»
Veto: Uw huidige groep, the Nogoodnicks, heeft onlangs zijn gitarist verloren.
Witdouck: «The Nogoodnicks zijn aan wat herstructureringen bezig sinds Thomas (Eeckhaudt, gitarist, eerder bij the Vintage Russian Boys, red.) ervoor heeft gekozen om zich terug te trekken om een boek te schrijven over de invloed van de elektrische gitaar op het westerse ideaalbeeld van de man. Momenteel ben ik zelf bezig met het schrijven van nieuwe nummers, samen met de gebroeders Bostyn (bassist en gitarist, red.) en we hopen tegen begin juli voldoende materiaal te hebben om grondige audities te kunnen organiseren voor een nieuwe partner in audiophonic crime.»

Molens

Veto: U bent ook aan een soloproject bezig onder de naam Little Boy, wat moeten we ons daarbij voorstellen?
Witdouck: «Little Boy wordt een soort vergaarbak voor de naïevere liedjes die ik schrijf. Zo komen er op het debuut een huppelende meezinger over nihilisme en een platte schlager over wassen beelden. Ik heb overigens al een label gevonden dat die plaat zal uitbrengen: Jerk Hard or Die records.»
Veto: Wat is uw mooiste muzikale herinnering aan Leuven?
Witdouck: «Ooit ben ik met de dichter Geert Simonis naar een kleinschalig optredentje van Pawlowski geweest in de molens van Orshoven. Ik denk dat dat het beste optreden was dat ik ooit in Leuven heb gezien. Die komen naar verluidt binnenkort nog eens spelen en ik zal er zeker bij zijn.»

www.myspace.com/thenogoodnicks