WARRE BORGMANS

"Acteurs hebben veel minder remmingen"

Momenteel staat hij op de planken met 'Hitler is dood', een productie van 't ARSENAAL & Braakland/Zhebilding. Daarnaast loopt hij rond op de set van 'Zone Stad', werkt hij aan een productie rond Karel Goeyvaerts en leest hij een aantal hoorspelen voor kinderen in. Warre Borgmans heeft op artistiek vlak duizend poten, al kan hij met geen enkel ervan koken, plafonds steken of schilderen. Praten over politiek, acteren en de wederzijdse aantrekkingskracht met zijn medespeelster kan hij wel. Uitvoerig, zelfs.

Jeroen Deblaere & Herlinde Hiele

Veto: Het valt op dat u de zware materie uit 'Hitler is dood' toch met een kwinkslag probeert te brengen.
Borgmans: «Dat is een van mijn rollen (hij speelt er twee, red.) die zich daar een beetje toe leent. Het gaat toch om een vrij zware thematiek die voor mij nog steeds actueel is. Enkele jaren geleden was er een documentaire over de Seefhoek in Antwerpen. Daar zitten ook mensen in de volkscafés en die klagen dan over Marokkanen. Feiten herhalen zich, er zijn nog altijd mensen die nog niet zo heel lang geleden geen allochtone werknemers in dienst wilden nemen omdat de mensen dat niet graag zouden hebben. Goed, dat zijn nu maar vertakkingen maar dat leeft heel erg. Dat leeft ook in mij, ik moet dat erkennen. Als je focust op de inhoud van dit stuk, ben ik ervan overtuigd dat de situatie toen heel moeilijk was en dat je de mensen die meededen met Hitler niet zomaar kan veroordelen. Het is complexer dan dat. Het was ofwel doodgeschoten worden, of gemarteld of 't een of 't ander. Allé, zie naar Irak.»
«Maar dus over die kwinkslag. Ja, die tekst leent er zich wel een beetje toe. Het is ook goed dat de toeschouwer na al die ernst ook eventjes. Ik zal niet zeggen voor te lachen, maar dat er ook eventjes iets lichts in zit. Die grens is natuurlijk smal hé, wanneer is iets gewoon om te lachen? Het zijn gevaarlijke uitspraken. Het feit is dat iedereen in jodenmoppen of in racistische moppen geïnteresseerd is. Allez, geïnteresseerd. Ge moet daar mee lachen. Zo lang dat allemaal ongevaarlijk is en zo lang we ook met onszelf kunnen lachen is dat geen probleem. Maar ik denk dat je ook heel ernstige materie, ik zal niet zeggen op een komische manier, maar wel op een lichte manier verteerbaar kan maken. Wij als acteurs zijn er al aan gewend maar in dit stuk krijgt de toeschouwer veel informatie en dat is niet eenvoudig om mee om te gaan.»

Messen

Veto: U speelde ook mee in 'Armandus de Zoveelste', een stuk voor kinderen. Dat gaat ook al over politiek.
Borgmans: «Goh ja, dat gaat over een koning, over een minister. Is dat politiek? Het is niet dat ik speciaal politiek getinte stukken kies. Politiek interesseert mij zoals de andere dingen van het leven mij interesseren. Ik ben zelf niet politiek actief of zo, maar politiek is wel echt een portret van hoe wij met elkaar omgaan. Op een ander niveau misschien en misschien ook wat karikaturaler. Als ik politici zie bekvechten om hun gelijk te halen dan denk ik altijd "Jullie zouden beter moeten weten." Dat zit in heel simpele dingen: elkaar laten uitspreken bijvoorbeeld. Die spelletjes die gespeeld worden, die hard tegen hard gaan, met getrokken messen tegenover elkaar staan. Dat zal dus des mensen zijn zeker? Ik maak de bedenking die iedere burger maakt: "Waar houden ze zich toch mee bezig?" of "Zouden ze niet beter luisteren naar elkaar en de goede dingen bij elkaar naar boven brengen?" Zeker nu in de verkiezingsstrijd is het weer vechten en elkaar proberen afmaken. Dat vind ik nogal onnozel maar het spel moet blijkbaar zo gespeeld worden.»
Veto: U maakt ook hoorspelen voor kinderen.
Borgmans: «Ja, verschillende. We hebben er zo drie opgenomen en zijn nu met een vierde bezig.»
Veto: Waar vindt u die tijd?
Borgmans: «Zo'n sprookje inlezen is eigenlijk maar één namiddag werk. Ik lees dat natuurlijk wel eens op voorhand maar dat wordt altijd in korte stukjes opgenomen. Mijn dag vandaag zag bijvoorbeeld zo uit: vanmorgen ben ik de Nederlandse versie van Harry Potter gaan inlezen, daar doe ik de stem van meneer Wemel, die er in de nieuwe film weer eventjes inkomt. Dan ben ik voor Zone Stad een kostuumpas gaan doen en dan vanavond was er Hitler is dood. Dat is eigenlijk nog een rustige dag.»
«Ik vind het leuk om die dingen te doen: dat is mijn taak in het leven. Ik kan geen plafonds steken of schilderen. Koken kan ik ook niet. Dus ik moet toneel spelen.»
Veto: Wat zit er nog allemaal aan te komen?
Borgmans: «Goh, ik kan niets afwijzen, hé. Ik ga binnenkort in de opera werken, de opera van Antwerpen en Amsterdam gaan daar een productie doen voor het Holland Festival. Dat is ook weer iets dat ik niet ken. Het is een heel vreemd werk van Karel Goeyvaerts, een Vlaamse componist die hedendaagse klassieke muziek schreef. Iets heel vreemds. Dat doe ik dus echt uit nieuwsgierigheid, ik wil dat dan leren kennen en zo'n voorstelling is een manier om er eens helemaal in te duiken.»

Grimm

«Er komt ook een nieuwe telenovelle, na LouisLouise, die David heet. Daar ga ik ook een rol in spelen. Het is een soort sprookje, weer een totaal onmogelijk verhaal (lacht). Het gaat over iemand die zoals Mowgli is opgegroeid op een eiland en die dan in de bewoonde wereld terechtkomt. Dat soort dingen allemaal.»
Veto: Waarom heeft u toegezegd om mee te werken aan 'David'?
Borgmans: «Omdat ze heel lang gezaagd hebben (lacht). Oorspronkelijk had ik nee gezegd, maar David geeft mij ook - en dat is ook niet onbelangrijk - werkzekerheid voor de tweede helft van het seizoen volgend jaar. Dat is maar één dag per week draaien en dan kan ik daarnaast nog allerlei andere dingen doen. De cast is ook wel leuk, Katelijne Verbeke speelt mijn vrouw en met haar werk ik heel graag samen.»
Veto: Wij herinneren ons u nog steeds als een van de gebroeders Grimm in Kulderzipken.
Borgmans: «Oh ja, dat is een heel leuke herinnering. Ik vind het nog altijd spijtig, en ik niet alleen, dat ze daar na twee seizoenen mee gestopt zijn. Hugo (Matthysen, die de reeks schreef, red.) had nog stof voor twee jaar. Het is dus echt heel stom geweest om daar mee te stoppen. Veel mensen kennen Kulderzipken en weten dat nog en dat was ook heel leuk om te doen. Zo'n dingen worden echt te weinig gedaan. Neem nu bijvoorbeeld die films van Blinker, daar speel ik ook in mee. Ik wil daar ook niet hoog mee oplopen maar er worden te weinig jeugdfilms gemaakt. Een goede jeugdfilm, een avontuur voor kinderen, dat ze spannend vinden, wordt in Vlaanderen niet gemaakt. In Nederland heb je dan nog Kruistocht In Spijkerbroek. Daarom vind ik dat plezant om te doen. Blinker is wat het is, maar het is wel een verhaaltje dat puur wordt verteld, meer pretendeert dat ook niet te zijn. In die zin vind ik dat plezant om daaraan mee te werken.»

Remmingen

Veto: U heeft een aantal keer het woord nieuwsgierigheid laten vallen.
Borgmans: «Ik heb een trauma opgelopen toen ik naar school moest. Ik ging helemaal niet graag naar school. Het interesseerde mij al die jaren ook echt geen bal, ik heb daar tegen mijn goesting gezeten. Ik wil ook absoluut nooit meer naar school. Ooit heb ik een cursus gevolgd waar ik opnieuw in de banken moest zitten en dat ging echt niet meer. Maar ik weet niet veel en ik lees niet echt heel graag, ik zit niet graag met een boek in een hoekje te lezen. Hoe moet ik dan dingen leren kennen? Door met andere mensen te praten. In dat opzicht heb ik ook wel een leuk vak, waarmee ik in veel situaties verzeild raak waar normale mensen nooit in terechtkomen en leer ik dingen die ik anders normaal nooit te weten zou komen. Op de een of andere manier ben ik dus blijkbaar toch leergierig.»
«Daarbij komt dat ik graag dingen creëer, ik doe graag iets nieuws, iets dat nog niet bestaat. Ik heb al veel gespeeld, ik ben al 53 jaar dus ik speel al bijna 30 jaar toneel. Soms ben ik het ook heel moe hoor. Dit stuk ook, ik kan u verzekeren, dat is elke dag. Dat is geen bandwerk en dat is nog altijd plezierig, maar het gaat niet vanzelf. Ik hou wel van uitdagingen, al zal ik daar meteen een kanttekening bij plaatsen. Ik ga niet alleen op reis naar Mexico of ik ga geen muren beklimmen, zo'n dingen doe ik allemaal niet.»
Veto: Er staat een filmpje op Youtube waarin u zegt over uw medespeelster Janne Desmet: "Er is een wederzijdse lichamelijke aantrekkingskracht." Weet uw vrouw dat?
Borgmans: «Ja, dat weet ik niet, dat zal wel zeker? Dat was een mopke. Er wordt heel veel over seks gesproken, zoals in elk ander milieu denk ik. Er worden daar heel veel grapjes over gemaakt. Ik denk echt dat dat overal is, het enige verschil is dat acteurs minder remmingen hebben. Ik kan mij vergissen maar mijn ervaring is in elk geval dat bij andere mensen die remmingen verdwijnen wanneer ze twee of drie glazen gedronken hebben en dan is het o-ve-ral, o-ve-ral, echt o-ve-ral (met nadruk) hetzelfde. Ik vind dat ook niet abnormaal, dat zijn onderliggende broeierige driften en gevoelens en lusten en verzuchtingen. Ons vak is gewoon - wij moeten ook dingen doen die je normaal met elkaar op de werkvloer niet doet hé. Dat hoort erbij, daar is niets wereldschokkends aan. Seks broeit bij iedereen, dat is geen verwijt maar een vaststelling.»
Veto: We zullen er eens over nadenken.