Aanslag op jeugdig idealisme

Waarde redactie,
ls studenten politieke wetenschappen alsook beiden actief in het verenigingsleven, zijn we bijna constant bezorgd over de huidige politieke actualiteit. Het valt ons op dat steeds meer gelijkgestemden werkelijk gedegouteerd raken van het woord politiek in al zijn facetten. Roept dit niet op tot grote bezorgdheid? Het feit dat jongeren als wij, waarbij ideologie de grootste drijfveer is, een aversie krijgen van het systeem waarmee men de ideologie kan bewerkstelligen? Onlangs hoorden we De Gucht junior in het Tv-programma "de keien van de wetstraat" zeggen dat hij indertijd in de politiek is gestapt omdat hij er "zin" in had. De jongeren die tegenwoordig "zin" hebben om in de politiek te stappen zijn dun gezaaid. Doet dit geen vragen rijzen over de politieke toekomst van ons Belgen-landje? Het feit dat jongeren - met talent - er gewoonweg geen zin meer in hebben, heeft immers tot gevolg dat er een verdere verlaging van het niveau van ons bestuur zal ontstaan, waardoor we in een vicieuze cirkel dreigen terecht te komen. Hoe wil je trouwens jonge, getalenteerde mensen met het hart op de juiste plaats nog blijven motiveren als je hen geen enkel perspectief aanbiedt en ze om de haverklap worden voorbijgestoken door presentator x, zanger y, ex-miss z?
Op wie moeten we na 7 juni 2009 vertrouwen? Want vertrouwen, daar draait het toch om? Al hebben de meeste politici dit op het huidige moment nog niet door. Dan vragen wij ons af: waar haalt men dan de legitimiteit om onze maatschappij te besturen? Het hoogste schavotje, vasthouden aan het pluche, wederom als hoogste drijfveer. Als auteur van een gelijknamig boek, kent Karel De Gucht hier alles van. Dit hypothekeert niet enkel de kans op een degelijk en betrouwbaar bestuur op korte termijn, maar evenzeer op middellange als lange termijn.
De snelle opeenvolging van verkiezingen en de daarmee samengaande spanningen, laten weinig ruimte voor periodes van "echt" bestuur. Als men zich dan nog gaat bezighouden met anti-politieke spelletjes (hiermee verwijzen we graag naar de sage rond Vijnck) dan verlamt men eveneens deze periodes. Het roept enorm veel vragen op als jonge studenten zoals wij, prille twintigers nota bene, genieten en echt iets opsteken bij het aanhoren van grote heren als Willy De Clercq of Leo Tindemans. Het is schrijnend vast te stellen dat we weinig van hen herinneren of weten, maar dat dit weinige positiever is dan de daadkracht en persoonlijkheden van politici die we ons de laatste jaren wél goed herinneren. Personen als De Gucht senior, Dewael, Gennez of Anciaux komen niet eens aan de enkels van de eerder opgesomde politici.
Welke partij is het vertrouwen van de jonge kiezer dan wel waard? In de aanloop naar voorgaande verkiezingen, had elke militant wel argumenten op te dissen om deze of gene partij aan te prijzen. Vandaag is de doos met argumenten echter zo leeg als het Zilverfonds. Geen enkele partij weet zich op een constructieve en positieve manier te manifesteren. Nochtans liggen de uitdagingen voor het oprapen en zijn deze verkiezingen van een ongezien belang: de regionale verkiezingen zullen immers onrechtstreeks ook de houdbaarheidsdatum van de federale regering doen toe- of afnemen.
We hopen via deze schreeuw de aandacht op het gebrek aan vertrouwen in de politiek, alsook de legitimiteit van het bestuur aan de kaak te stellen. Een schreeuw die hopelijk ook bij de politieke bestuurders van vandaag en morgen zal doordringen. Het failliet van de grote, klassieke ideologieën is al meermaals voorspeld, hoewel wij nog steeds (idealistisch en naïef als we zijn) geloven dat dit niet per definitie zo hoeft te zijn. Als er morgen een failliet van de klassieke ideologieën is, komt dit vooral door de ontspoorde politici die deze ideologieën niet meer weten over te brengen. Niemand verwacht dat de heren ministers zich bezighouden met de lokale afdelingen in pakweg Lissewege of Denderwindeke; we mogen wel de hoop uitspreken dat de heren ministers tenminste een kader scheppen waarbinnen deze lokale afdelingen aan de slag kunnen gaan. Een groep kan meer dan een troep en mensen willen nog steeds geloven in de kracht van ideeën: laat ons het dus over inhoud hebben, beste politici, en schuif jullie ego en het (vruchteloos) geloof in 'het grote eigen gelijk' dus voor eens en altijd opzij.
Bezorgde groeten,

Wouter Indemans & Kevin Defieuw, Studenten Vergelijkende & Internationale politiek - K.U.Leuven