Artforum en fABULEUS organiseerden Prefabfestival

Talent ontluikt al op jonge leeftijd

Afgelopen weekend sloegen twee Leuvense kunstenorganisaties, fABULEUS en Artforum, de handen in elkaar om zeven producties gemaakt en gespeeld door jongeren aan het publiek te tonen. De Molens van Orshoven waren het decor voor een divers palet aan creatieve erupties.

Filip Tielens

Voor de zesde maal kregen jonge makers de kans om hun zelfgemaakte voorstellingen te tonen aan een publiek. De afgelopen jaren hebben we hier al fantastische, knotsgekke, extreem straffe en originele concepten de revue zien passeren. Enkele daarvan, zoals Festiviteit en Bananen drijven niet, werden daarna opgepikt door fABULEUS en konden ook op andere plaatsen spelen. Om maar te zeggen, Prefab is een ideale toonplek annex springplank voor wie voor het eerst zijn eigen ideeën in een vorm wil gieten.

Coach

De artiesten, tussen 15 en 25 jaar, staan er niet alleen voor. Ze krijgen ondersteuning van een professionele maker in hun discipline, waarmee ze naar believen kunnen samenwerken. Sommige makers willen graag iemand die af en toe feedback geeft over de richting waar het stuk naartoe gaat, terwijl anderen liever iets intensiever begeleid worden. Voor deze editie waren o.a. Micheal de Cock ('t Arsenaal), Sandra Delgadillo (Villanella) en Peter Seynaeve (tg Jan) coach van een productie. De begeleiders geven tips over vormgeving en dramaturgie, maar de ideeën komen in elk geval van de jongeren zelf.

Doktersjassen

Wij zagen drie voorstellingen op het festival. Parallaxis is een dansproductie op het kruispunt van hedendaags en hiphop. De twee stijlen staan in het begin ver van elkaar, maar gaandeweg integreren ze en worden de bewegingen uniform. De dansfrasen zijn stuk voor stuk erg straf, waardoor het jammer is dat de structuur van de voorstelling hen hier soms wat in belemmerd. Karine Claassen danst op het eind op woorden in rapvorm uitgesproken door haar collega danseres Sabine Cmelniski. Als publiek verwacht je dat de doktersjassen in het decor nog gebruikt zullen worden, maar dat doen beide dames niet. De dans primeert.
Wij waren compleet ontroerd door het poppentheater van Tina Heylen. Met op de achtergrond een melancholische soundtrack is er de ontmoeting van twee handpoppen, die zo mooi gemaakt zijn dat je ze spontaan een eigen karakter toeschrijft. De picknickscène is grappig en herkenbaar tegelijk. De jongenspop geeuwt en slaat zijn arm heel subtiel om het meisje. De poppen nemen een foto om het moment te vereeuwigen, voordat de jongen zijn biezen pakt en met de noorderzon verdwijnt. Het meisje blijft alleen achter en wordt zo wanhopig dat ze haar benen afzaagt. En lang en gelukkig is een parabel over de universele liefde, met prachtige visuele trucjes. Ooit al eens gedraaid aan een ondersteboven gewaaide paraplu, en er dan sneeuwvlokjes uit zien dwarrelen?

Organenorigami

Freek Mariën bewerkte in het kader van zijn bachelorproef drama aan het conservatorium Othello van Shakespeare. Het begin van Iago is beeldend erg knap, waarbij er in spiegelschrift op de achterwand wordt geschreven. Over de vertolking zijn we iets minder enthousiast, al waren bepaalde metaforen wel raak gekozen. Het binnenste van de jongeman, die alle rollen uit de tragedie vertolkt, ligt in de knoop. Dat hoeft voor ons niet uitgebeeld te worden met touwen, een beeldende omschrijving als organenorigami of een repetitie van het niets had ons al geraakt.
Volgend jaar gaat Artforum voor dit festival ook extra aandacht schenken aan architectuur en literatuur. Wij zijn heel erg benieuwd welke pareltjes dat gaat opleveren.