Het failliet van het medebestuur

Een bom is ontploft bij LOKO, de Leuvense Overkoepelende KringOrganisatie. Enkele van de studentenvertegenwoordigers in de belangrijkste universitaire organen waarin de studenten vertegenwoordigd zijn, hebben hun ontslag aangeboden., waaronder dus ook de ondervoorzitter en de voorzitter.
Het exacte verloop van de voorbije weken zal wellicht nooit helemaal duidelijk worden, maar hoe dan ook lijdt het geen twijfel dat al het vertrouwen tussen onze topvertegenwoordigers grondig weggevaagd is. De rectorsverkiezing en de discussies daaromtrent zijn een trigger gebleken, maar de sfeer tussen de jonge politici-bestuurders was al langer verzuurd. Als onderlinge beschuldigingen, vrijwillige ontslagen, gore chantagepraktijken en giftig moddergooien tot de orde van de dag gaan behoren, dan zit je met een probleem van formaat. Een probleem dat bovendien niet persoonsgebonden is en dus evenmin opgelost geraakt door een loutere wisseling van de wacht - of liever: van de macht, want daar wringt het schoentje precies.
Sinds vier jaar zetelen de studenten niet enkel in de Academische Raad, maar ook in de Raad van Bestuur en het College van Bestuur van de K.U.Leuven. 'Volwaardig medebestuur,' zo heette het cadeau dat rector Vervenne na zijn verkiezing aan ons gaf, al zou 'Doos van Pandora' zonder twijfel een geschiktere naam zijn. Het medebestuursmodel houdt in dat studenten als evenwaardige bestuurders worden beschouwd door de rector en zijn ploeg. Dat heeft heel wat voordelen, maar er schuilt ook een gevaar in: studentenvertegenwoordigers kunnen zich gaandeweg meer gaan identificeren met het bestuur dan met hun achterban, met alle gevolgen van dien.
Die transformatie van vertegenwoordigers tot bestuurders druist in tegen de geest van het participatiedecreet en zorgt ervoor dat twee ziektes, die altijd al in enige mate aanwezig waren in de studentenbeweging, nu structureel ingebed zijn: wantrouwen en de zucht naar macht. Nieuw zijn die ziektes niet, maar door het medebestuur zijn ze wel deel gaan uitmaken van het LOKO-meubilair. Na vier jaar volwaardig medebestuur zien we het resultaat: enkele ontslagen en een vertrouwensbreuk in onze studentenkoepel. Dat lijkt me eerlijk gezegd niet het walhalla te zijn waarvoor veertig jaar gestreden is door de opeenvolgende generaties studenten.
Voor de volledigheid zeg ik het er nog eens bij: heel wat studentenvertegenwoordigers doen hun werk met de beste bedoelingen en er wordt ook prima werk afgeleverd. Zelfs de kerels (zelden dames, zo geëmancipeerd zijn we ook wel) die ons in de hoogste organen en vergaderingen vertegenwoordigen, willen vaak het beste voor de studenten. Maar hun goede bedoelingen moeten het even vaak afleggen tegen de ernst waarmee ze het medebestuur benaderen en de machtspelletjes die daaruit volgen.
't Is erg jammer om te zeggen, maar ik geloof niet dat de studentenbeweging klaar is voor de vorm van medebestuur die op dit moment aan de K.U.Leuven bestaat. Als er het komende jaar niet grondig gesleuteld wordt aan het model, doet LOKO zichzelf de das om. En daar heeft geen enkele student baat bij.

Simon Horsten

Dit opiniestuk mag enkel de auteur persoonlijk worden aangerekend.